RECENSIE: Water For Elephants, Imperial Theatre Broadway ✭✭✭

Ray Rackham recenseert de nieuwe musical Water For Elephants, nu te zien in het Imperial Theatre op Broadway.

Foto: Murphy Made

Water For Elephants

Imperial Theatre

3 Sterren

BOEK TICKETS

Met een score van het zevenkoppige collectief PigPen Theatre, een script van Rick Elice, regie van Broadway's eigen Jessica Stone en een overvloed aan circuskunst van de getalenteerde Shana Carroll, is Water for Elephants een magische en spectaculaire nieuwe musical; maar de voorstelling weet niet altijd wat thuishoort in de piste en wat beperkt moet blijven tot de bijrol.

Dit seizoen lijken de gevels van West Forty-Fifth Street wel op een filmstudio-terrein, nu Water for Elephants zich voegt bij de enorme reeks musicalpremières in maart en april. Als de tweede boek-naar-film-naar-musical opening (aan de overkant van de straat opende "The Notebook" enkele dagen eerder en "The Outsiders" is momenteel in try-outs), is Water for Elephants een fantasierijk spektakel vol onschuldige verwondering, dat behendig balanceert op het koord tussen narratief en sprookje.

Foto: Murphy Made

Het verhaal is bescheiden en eenvoudig; een charmante oude man (een heerlijk nostalgische Gregg Edelman) keert terug naar een circus en wordt herinnerd aan zijn eigen verleden tijdens de Grote Depressie. Hij ontvluchtte destijds een tragisch familiedrama (prachtig geënsceneerd in een van de vele gestileerde flashback-scènes) en sloot zich decennia geleden aan bij het circus. Wat volgt is het typische 'boy meets girl' verhaal (Grant Gustin als Jake, uitstekend bij stem; Isabelle McCalla als Marlena, het stralende middelpunt van het gezelschap), waarbij de geliefden voor elkaar vallen tijdens de verzorging van de dieren (het blijft immers een circus) terwijl het meisje toevallig getrouwd is met de nogal sociopathische circusdirecteur August (een heerlijk schurkachtige Paul Alexander Nolan). Alles wijst op een naderende ramp – huwelijks, figuurlijk of letterlijk – en met vroege verwijzingen naar een stormloop vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plek.

Hoewel het verhaal typische Broadway-kost is, is het vakmanschap dat getoond wordt verbluffend. Projectie-ontwerper David Bengali creëert een voortdurend veranderend panorama van amberkleurige wolken en heldere, paarse sterren die het stuk stevig verankeren in een majestueus Amerikaans decor. De kostuums van David Israel Reynoso roepen prachtig het tijdperk en thema op, maar voelen tegelijkertijd fris aan; alsof wijlen Iris Apfel gevraagd werd om sepiafoto's van Barnum & Baileys in te kleuren. Het suggestieve decor van Takeshi Kata is aangekleed met parachutestof, touwen, steigers en trapezes; stuk voor stuk fantastisch benut door een getalenteerd team van acrobaten en gymnasten, die naadloos samenwerken met de Broadway-cast om een indrukwekkend circusgezelschap te vormen. Dit slimme ontwerp strekt zich uit tot de betoverend abstracte poppen (van Ray Wetmore & JR Goodman en Camille Lebarre) en het poppenspel (met een speciale vermelding voor acrobaat Antoine Boissereau, die met een suggestief paardenhoofd en manen, gecombineerd met een prachtige act in de lucht-zijden, een hartverscheurend portret neerzet van een dier aan het einde van zijn leven).

Foto: Murphy Made

Niet alles werkt even goed. Voor een productie die zo vooruitstrevend is in vormgeving, is de inhoud helaas erg traditioneel. Los van de bijna onvermijdelijke verteller die terugblikt, is er structureel een vreemde ironie: het stuk voelt bijna aan als een herneming van een klassieker. “Squeaky Wheel” – een misplaatst komisch nummer dat doet denken aan “You Gotta Get a Gimmick” – wordt perfect uitgevoerd door Sara Gettelfinger, Stan Brown en Joe De Paul, maar de lach blijft uit. Dansnummers met de hele cast, geleid door Gustin of Nolan, doen griezelig veel denken aan scènes uit shows als “State Fair”. Het is interessant dat de sterkste muzikale momenten juist diegene zijn die tegen de klassieke structuur ingaan en meer leunen op een score van country-rock en bluegrass. “Easy Now” geeft McCalla een moment om echt te stralen vroeg in de eerste akte; “What Do You Do” is een prachtig duet tussen de hoofdrolspelers; en de reprise van “I Choose The Ride” door de voltallige cast als finale is een ware traktatie.

Helaas is het meest teleurstellende moment in een show die verder overloopt van artisticiteit de onthulling van Rosie, de olifant. Waar de andere poppen abstract, onafgewerkt en onbeschaamd verbonden zijn met de speler, heeft Rosie meer weg van Meneer de Uil uit de Fabeltjeskrant en minder van de andere verfijnd ontworpen poppen in de show. Dit ongemakkelijke contrast wordt versterkt door het feit dat we tot haar volledige onthulling alleen fragmenten van haar zagen (een slurf hier, een poot daar, meesterlijk bespeeld door Caroline Kane), wat veel beter paste bij de rest van de visuele stijl. Het resultaat neigt daardoor minder naar War Horse en meer naar een carnavalswagen.

Met een structuur die soms wringt met de innovatieve vertelwijze en slechts incidentele briljante momenten in de score, zou Water for Elephants het lastig kunnen krijgen in een seizoen dat uitpuilt van de nieuwe musicals. Toch valt er veel te genieten, vooral dankzij de hardwerkende en naadloos geïntegreerde cast vol multitalenten op Broadway. Ga kijken, u zult er zeker van genieten!