ELEŞTİRİ: Water For Elephants, Broadway Imperial Theater ✭✭✭

Ray Rackham, Broadway'deki Imperial Theatre'da sahnelenen yeni müzikal Water For Elephants'ı (Filler İçin Su) kaleme alıyor.

Fotoğraf: Murphy Made

Water For Elephants

Imperial Theatre

3 Yıldız

BİLET AYIRT

PigPen Theatre kolektifinin elinden çıkan müzikler, Rick Elice imzalı metin, Broadway’in usta ismi Jessica Stone’un yönetimi ve Shana Carroll’un maharetli sirk görselliğiyle birleşince Water For Elephants, büyüleyici bir gösteriye dönüşüyor. Ancak oyun, zaman zaman neyin ana sahnede parlaması gerektiği neyin yan gösteri olarak kalması gerektiği konusunda kararsız kalıyor.

Bu sezon, Batı 45. Cadde'nin ışıklı tabelaları, Mart ve Nisan aylarında peş peşe açılan müzikallerle adeta bir film platosu atmosferini andırıyor. Kitaptan filme, oradan da müzikale uyarlanan sezonun ikinci işi olan Water For Elephants (karşı kaldırımdaki "The Notebook" birkaç gün önce açıldı, "The Outsiders" ise hala ön gösterimde), anlatı ve masalsı doku arasındaki dengeyi ustalıkla kuran, mucizelerle dolu, hayal gücü yüksek bir şölen sunuyor.

Fotoğraf: Murphy Made

Hikaye mütevazı ve sade; çocuk ruhlu yaşlı bir adam (Gregg Edelman'ın canlandırdığı büyüleyici nostaljiyle), bir sirki ziyaret ederken kendisini Büyük Buhran yıllarına, yıkıcı bir aile trajedisinden kaçıp (ki bu kısım stilize flashback sahneleriyle harika kurgulanmış) sirke katıldığı gençlik günlerine dönerken buluyor. Ardından klasik bir "erkek (sesiyle büyüleyen Grant Gustin'in canlandırdığı Jake) kıza (topluluğun parlayan yıldızı Isabelle McCalla’nın canlandırdığı Marlena) aşık olur" hikayesi başlıyor; ancak bu kez aşıklarımızın ortak noktası hayvan terbiyeciliği (sonuçta burası bir sirk) ve kızımız, sosyopat sirk müdürü August (Paul Alexander Nolan'ın canlandırdığı nefis bir kötü karakter) ile evli. Her şey bir felaketin (ister evlilikle ilgili, ister mecazi, isterse gerçek olsun) kapıda olduğunu hissettiriyor; gösterinin başındaki izdiham atıflarıyla da taşlar yerine oturmaya başlıyor.

Hikaye geleneksel Broadway çizgisinde ilerlese de sergilenen sanatçılık gerçekten göz kamaştırıcı. Projeksiyon tasarımcısı David Bengali, kehribar rengi bulutlar ve keskin mor yıldızlarla sürekli değişen bir panorama yaratarak eseri o görkemli Amerikan taşrasına oturtmuş. David Israel Reynoso’nun kostümleri, sanki merhum moda ikonu Iris Apfel bir Barnum & Baileys albümünü boyamış gibi hem dönemi yansıtıyor hem de taze bir soluk getiriyor. Takeshi Kata'nın dekoru; paraşüt ipekleri, halatlar, iskeleler ve trapez barlarla zenginleştirilmiş; tüm bunlar akrobat ve jimnastikçilerden oluşan yetenekli ekip tarafından kusursuzca kullanılıyor. Bu ekip, Broadway oyuncularıyla iç içe geçerek gerçekten etkileyici bir sirk topluluğu oluşturuyor. Bu zeki tasarım, Ray Wetmore, JR Goodman ve Camille Lebarre’nin elinden çıkan soyut kuklalarla zirveye ulaşıyor (at başı ve yelesi kullanarak, havada ipek şovla birleşen sarsıcı bir hayvan vedası sahneleyen akrobat Antoine Boissereau'ya burada ayrı bir parantez açmak gerek).

Fotoğraf: Murphy Made

Tabii her şey mükemmel değil. Tasarım anlamında bu kadar yenilikçi olan bir yapım, içerik olarak maalesef fazla geleneksel kalıyor. Kaçınılmaz olan "geçmişe bakan anlatıcı" klişesini bir kenara bırakırsak, yapısal olarak sanki bir yeniden sahneleme (revival) izliyormuşsunuz hissi veren tuhaf bir ironi var. "You Gotta Get a Gimmick"i andıran komedi şarkısı "Squeaky Wheel", Sara Gettelfinger ve ekibi tarafından harika yorumlansa da beklenen kahkahayı bir türlü alamıyor. Gustin veya Nolan tarafından yönetilen toplu dans numaraları, "State Fair" gibi klasiklerdeki sahneleri fazlasıyla hatırlatıyor. İlginçtir ki, gösterinin en güçlü müzikal anları, geleneksel Broadway yapısından sıyrılıp country-rock ve bluegrass tarzına yöneldiği bölümler oluyor. "Easy Now" McCalla'ya parlaması için mükemmel bir fırsat sunarken, "What Do You Do" başrol ikilisinin harika düeti olarak öne çıkıyor; tüm ekibin finale seslendirdiği "I Choose The Ride" ise tam bir müzikal ziyafeti.

Sanatın bu kadar yoğun işlendiği bir oyunda maalesef en zayıf an, fil Rosie’nin sahneye çıkışıydı. Diğer tüm kuklalar soyut, tamamlanmamış ve oyuncuyla bütünleşik bir yapıdayken, Rosie daha çok Susam Sokağı'ndaki Mr. Snuffleupagus'ı andırıyor ve oyunun diğer titiz tasarımlarıyla uyumsuz kalıyor. Bu kopukluk, fil tam olarak görünene kadar gördüğümüz o etkileyici parçaların (Caroline Kane tarafından ustaca yönetilen bir hortum veya bacak gibi) yarattığı beklentiyi de maalesef aşağı çekiyor. Sonuç, War Horse kalitesinden ziyade bir okul müsameresi havasına bürünüyor.

Yenilikçi hikaye anlatımıyla tezat oluşturan yapısına ve müzikaldeki bazı iniş çıkışlara rağmen, Water For Elephants yeni müzikallerle dolu bu sezonda kendine bir yer bulacaktır. Sahnedeki her türlü yeteneğe sahip o inanılmaz çalışkan ekibi izlemek bile başlı başına bir keyif. Gidin, pişman olmayacaksınız!