RECENSIE: Greywing House, Vault Festival ✭✭✭

Greywing House

Vault Festival

1 februari 2017

3 Sterren

Ondertussen keerde in The Cavern (onderdeel van het centrale gangenstelsel van de gewelven) een heerlijk stuk van vorig jaar terug: 'Greywing House' van Molly Beth Morossa, een 'quasi-moderne' gothic horror onewomanshow. Morossa heeft een vernuftige raamvertelling gecreëerd: als gastvrouw van een obscure B&B op een afgelegen eiland, gehuld in een reeks jurken met jaren '40-print, spreekt ze ons toe als haar 'gasten' voor het weekend. Zo snijdt ze lokale roddels, schandalen en misstappen aan die uitmonden in misdaden van steeds verontrustender proporties. Ze speelt zelf diverse rollen, terwijl het slimme geluidsontwerp van Andy Goddard de rest voor zijn rekening neemt. Naarmate haar gruwelijke verleden zich ontvouwt, verliest ze langzaam haar grip op de werkelijkheid: Wat bracht haar naar het eiland? Waarom blijft ze? Waarom kan ze niet weg? Als dit etablissement zelf geen onderdeel is van de zonderlinge wereld van 'The League of Gentlemen', dan ligt het er in elk geval niet ver vandaan.

Morossa schrijft met een ontwapenende eenvoud — althans, in het begin. Naturalistische ongedwongenheid voert de boventoon tijdens de gemoedelijke kennismaking met de plek. Dan valt ons een licht picturale kwaliteit in haar teksten op: we ontwaren een ritmische puls, zelfs rijm, dat eerder eb en vloed volgt dan een constant kenmerk van het script te worden. Totdat het licht plotseling verandert en we ons ineens 'in' haar hoofd bevinden; een schitterend gedicht spreekt ons rechtstreeks toe voordat het licht weer terugspringt naar de 'werkelijkheid' en we die lyrische intensiteit — voor even — weer verliezen. De muziek van Daniel Cross volgt vergelijkbaar gevarieerde en onverwachte paden, net als de prachtige videoprojecties van Steve Edwin. Het is echter Morossa's onuitputtelijke inventiviteit met dramatische technieken die opvalt, alles vakkundig aaneengesmeed met de vaardigheid van een doorgewinterde cabaretière door regisseur Tom Crowley (wiens Crowley & Co. de productie samen met Morossa verzorgt). Aan deze vruchtbare mix is de prachtige choreografie van Shealagh White toegevoegd: de eigenaresse van de B&B bezit het vermogen van een mimespeler om stilte en focus te bewaren, waarbij af en toe een zeer expressieve speelstijl uit die beheersing barst met bijzonder fraaie dramatische momenten als resultaat.

De locatiekeuze versterkt het naargeestige schouwspel enorm; de ruimte lijkt op te gaan in de klamme, schaduwrijke nissen van de schijnbaar eindeloze kelders onder het uitgestrekte Waterloo Station. Niettemin voelt het geheel soms nog een beetje aan als een knappe aaneenschakeling van nogal spookachtige en soms macabere revue-sketches. Sommige zijn lichtvoetiger, andere dompelen ons onder in de duisternis van Edgar Allan Poe of M.R. James – met name het verhaal over de bruid en haar kant. De details zijn prachtig. Ik weet zeker dat we nog veel meer van Molly Beth Morossa gaan horen.

VOOR MEER INFORMATIE OVER GREYWING HOUSE, BEZOEK DE WEBSITE VAN CROWLEY AND CO