ELEŞTİRİ: Private Lives, Churchill Theatre Bromley (Turnede) ✭✭✭

Private Lives (Özel Hayatlar)

Churchill Theatre, Bromley (Birleşik Krallık Turnesi)

3 yıldız

Bilet Al

Shakespeare bir keresinde gerçek aşkın yolunun asla pürüzsüz olmadığını yazmıştı; şu an Bromley'deki Churchill Theatre'da sahnelenen Private Lives'a şöyle bir göz atsaydı kesinlikle yanılmadığını anlardı.

Oyun, lüks bir otelin bitişik balkonlarında başlıyor. Birbirlerinden habersiz bir şekilde yeni eşleri Sybil ve Victor ile balayına çıkan boşanmış bir çiftin yolları burada kesişir. Başlangıçta dehşete düşseler de, ikili neredeyse hesapsız bir tutkuyla yeniden yakınlaşır ve Amanda'nın Paris'teki dairesine kaçarlar.

Ana sahnelerin otel balkonunda geçmesi ve sadece tek bir dekor değişimi olması nedeniyle oyun, sahne tasarımına çok fazla sırtını dayamıyor. Yine de, özellikle Amanda’nın dairesinde, 1930'ların görkemli Art Deco dönemine yapılan göndermeler kendini hissettiriyor.

Noel Coward'ın günümüze kadar ulaşan en kalıcı komedilerinden biri olan oyunda, Amanda ve Elyot gibi başroller daha önce Maggie Smith ve Alan Rickman gibi çok saygın oyuncular tarafından canlandırılmıştı. Görev, sorumluluk ve hür irade temalarına hafifçe değinen yapımda, biraz serbest ruhlu kadın karakteri canlandıran Laura Rogers (Amanda), büyüleyici dansları ve duruşuyla izleyiciyi kendine hayran bırakıyor.

Ancak beş yıllık ayrılık sürecindeki olası aşıkları merak eden çift için sular durulmuyor; aralarındaki diyaloglar iğneleyici laf sokmalara ve keskin esprilere dönüşüyor. Sonuç, aşk ve nefret arasındaki o çok tanıdık ve gerilimli sınırı hatırlatan, izleyiciyi kilitleyen tutkulu bir kavgaya dönüşüyor. Tom Chambers’ın hayat verdiği Elyot karakteri, nüktedan esprilerini yer yer büyük bir ustalıkla sunsa da, ikinci yarıdaki aceleye getirilmiş bazı replikler dozajın biraz düşmesine neden oluyor.

Sıkıcı Victor (Richard Teverson) ve fazla resmi Sybil'in (Charlotte Ritchie) ani çıkışları, didişen aşıkları ustalıkla dengelerken; bu kaosa, ertesi sabah yaşanan arbedeyi fark eden Fransız hizmetçi Louise (Victoria Rigby) dahil oluyor.

Başrol oyuncularının kısa bir şarkı sahnesi var ve partitürde Coward’ın en popüler şarkılarından biri olan "Some Day I’ll Find You" yer alıyor. Ancak daha fazla müzik ve biraz daha tiyatral macera ile oyunbazlık hiç de fena olmazdı.

Yine de, ikinci yarıda komedinin temposu zaman zaman düşse de, Coward’ın oyununun bu prodüksiyonu adeta bir mücevher değerinde; Private Lives’ın zamansızlığını ve günümüz izleyicisini hala ne kadar eğlendirebildiğini kanıtlıyor.

Üzgünüz Sybil ve Victor, ama zaten kim kurallara göre kurgulanmış, sıkıcı bir aşk macerası ister ki?

PRIVATE LIVES BİRLEŞİK KRALLIK TURNESİ İÇİN BİLET AYIRTIN