RECENSIE: Anything Goes, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭✭

De cast van Anything Goes. Foto: Darren Bell Anything Goes

Upstairs at the Gatehouse

20 december 2016

4 Sterren

Boek Nu

Na het grote succes van Legally Blonde vorig jaar, begint het theater boven de Gatehouse pub een geduchte reputatie op te bouwen als dé plek voor kerstmusicals.

De huidige productie van de jaren '30 klassieker Anything Goes zal die reputatie ongetwijfeld verder versterken. De voorstelling is een geïnspireerde keuze voor wat feestelijk escapisme; het plot is weliswaar kolderiek en vraagt de nodige welwillendheid van de kijker, maar het script is ijzersterk en de muziek van Cole Porter blijft onvergetelijk.

De show bevat talloze nummers die inmiddels tot het vaste jazz-repertoire behoren (I Get a Kick Out of You, Let’s Misbehave en de titelsong Anything Goes); ze klonken stuk voor stuk fantastisch dankzij de band en de orchestraties van Dan Glover. De echte musicalpuristen zal het opvallen dat hier gekozen is voor de zeldzamer uitgevoerde versie uit 1962, waardoor het publiek getrakteerd wordt op een aantal minder bekende pareltjes van Porter.

David Pendlebury, Jack Keane en Taryn Erickson. Foto: Darren Bell

Het verhaal speelt zich af aan boord van het cruiseschip S. S. American, onderweg van New York naar Engeland. De beroemde zangeres Reno Sweeney is ook aan boord, samen met haar vriend Billy Crocker die als verstekeling is meegekomen om zijn grote liefde, Hope Harcourt, voor zich te winnen. Helaas voor hem is zij al verloofd met de steenrijke Lord Evelyn Oakleigh.

Dit is in de eerste plaats een zang- en dansspektakel, waarbij de verbluffende choreografie van Chris Whittaker de show echt tot leven wekt. Het niveau van de dansers was over de hele linie indrukwekkend, zeker gezien de complexe taproutines die ze op de beperkte ruimte moesten uitvoeren.

De cast is uitmuntend, aangevoerd door sterke optredens van Taryn Erickson (die hiermee haar Britse debuut maakt) als Reno en Samantha Dorsey (een van mijn favoriete Cosettes uit Les Mis) als Hope. Jack McCann als Billy overtuigde mij iets minder; zijn stemgeluid bleef wat achter bij het vocale geweld van de dames, al waren zijn acteerwerk en dans uitstekend.

Jack McCann, Taryn Erickson en David Pendlebury in Anything Goes. Foto: Darren Bell

Anything Goes is een ontzettend grappige voorstelling, ook al voelen de scènes met de persoonsverwisselingen tegenwoordig wat gedateerd aan. De komische uitschieter is Jack Keane als de sympathieke maar ijdele Sir Evelyn. Hij beschikt over een heerlijk fysiek komisch talent (zo kreeg hij met een simpele sprint over het podium de hele zaal aan het lachen), maar hij wist ook een gelaagd karakter te maken van een personage dat anders makkelijk een stereotype had kunnen blijven.

Ook David Pendelbury als Moonface Martin en Chloe Adele Edwards als Bonnie waren een vermakelijk komisch duo. Edwards schitterde vooral in de solonummers die in moderne revivals van deze show helaas vaak sneuvelen.

De intieme ruimte wordt optimaal benut met een traverse-opstelling (publiek aan weerszijden) en een scheepsdek dat een extra dimensie toevoegt. De kostuums van Harriet Fowler zijn net zo vrolijk en jazzy als de muziek zelf; de prachtige ontwerpen uit de jaren '30 dragen bij aan de nodige dosis glamour.

Deze show is absoluut de moeite waard op een locatie die inmiddels synoniem staat voor bruisende kerstproducties. Ga dat zien voordat het te laat is!

Te zien tot en met 29 januari 2017

BOEK TICKETS VOOR ANYTHING GOES