RECENZJA: Anything Goes, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭✭

Obsada Anything Goes. Fot. Darren Bell Anything Goes

Upstairs at the Gatehouse

20 grudnia 2016

4 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Po ubiegłorocznym sukcesie musicalu Legalna Blondynka, sala nad pubem Gatehouse wyrabia sobie znakomitą renomę jako miejsce idealne na bożonarodzeniowe spektakle muzyczne.

Tegoroczna produkcja klasyka z lat 30. – Anything Goes – z pewnością tę opinię umocni. Spektakl to wybór doskonały na odrobinę świątecznego eskapizmu; fabuła jest wprawdzie niedorzeczna i wymaga przymrużenia oka, ale scenariusz jest wyśmienity, podobnie jak niezapomniana partytura Cole'a Portera.

Z tego przedstawienia pochodzi wiele hitów, które żyją własnym życiem (I Get a Kick Out of You, Let’s Misbehave czy tytułowe Anything Goes) – wszystkie brzmiały fantastycznie dzięki zespołowi i orkiestracji pod kierownictwem Dana Glovera. Puryści teatru muzycznego zauważą również, że jest to rzadziej wystawiana wersja z 1962 roku, co daje widzom szansę na usłyszenie mniej znanych utworów Portera.

David Pendlebury, Jack Keane i Taryn Erickson. Fot. Darren Bell

Akcja toczy się na pokładzie statku pasażerskiego S.S. American, płynącego z Nowego Jorku do Anglii. Na pokładzie jest słynna piosenkarka Reno Sweeney, a jej przyjaciel Billy Crocker płynie na gapę, by spróbować zdobyć serce swojej wybranki, Hope Harcourt. Niestety dla niego, Hope jest zaręczona z majętnym lordem Evelynem Oakleighem.

To przede wszystkim spektakl oparty na śpiewie i tańcu, a olśniewająca choreografia Chrisa Whittakera jest kluczowa dla jego dynamiki. Poziom taneczny był niezwykle wysoki w całym zespole, zwłaszcza w wymagających stepowanych układach wykonywanych na bardzo ograniczonej przestrzeni.

Obsada jest znakomita, prowadzona przez silne kreacje Taryn Erickson (w jej brytyjskim debiucie) jako Reno oraz Samanthy Dorsey (jednej z moich ulubionych Cosette z czasów jej występów w Les Mis) w roli Hope. Jack McCann jako Billy nie do końca mnie przekonał; jego głos nieco ustępował potężnym wokalom damskim, choć pod względem aktorskim i tanecznym zaprezentował się bardzo dobrze.

Jack McCann, Taryn Erickson i David Pendlebury w Anything Goes. Fot. Darren Bell

To niezwykle zabawny spektakl, choć niektóre sceny oparte na „przebierankach” mogą dziś trącić myszką. Najlepszy komediowy występ daje Jack Keane jako poczciwy i nieco fircykowaty Sir Evelyn. To mistrz komizmu fizycznego (scena, w której po prostu biega wkoło sceny, rozbawiła publiczność do łez), ale potrafił też stworzyć sympatyczną postać z roli, która mogła pozostać jedynie płaskim stereotypem.

Podobnie David Pendlebury jako Moonface Martin i Chloe Adele Edwards jako Bonnie stworzyli zabawny duet komediowych gangsterów, przy czym Edwards świetnie poradziła sobie w solowych numerach, które w nowoczesnych wznowieniach tego tytułu są często wycinane.

Niewielka przestrzeń została wykorzystana po mistrzowsku dzięki zastosowaniu sceny typu traverse z dodatkowym poziomem imitującym pokład statku. Kostiumy Harriet Fowler są tak radosne i jazzowe jak sama muzyka, a efektowne projekty z epoki podkreślają klimat glamour.

To spektakl, który naprawdę warto zobaczyć, wystawiany w miejscu stającym się synonimem świetnej zabawy i tętniących życiem bożonarodzeniowych musicali. Wybierzcie się koniecznie, zanim zejdzie z afisza!

Gramy do 29 stycznia 2017

ZAREZERWUJ BILETY NA ANYTHING GOES