RECENSIE: Doctor Who Time Fracture, UNIT HQ, Londen ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Doctor Who - Time Fracture, de nieuwste immersive theaterervaring in Londen.

Doctor Who Time Fracture.

UNIT HQ, Londen.

16 juni 2021

3 Sterren

Boek Tickets

Ik kan me niet voorstellen dat iemand naar deze voorstelling gaat zonder fan te zijn van Doctor Who – en dat geldt waarschijnlijk ook voor de lezers van deze recensie! Ik ben dol op de serie; hoewel ik mezelf misschien geen diehard ‘Whovian’ zou noemen, schaar ik me zeker onder de ‘Whoovers’. Immersive Everywhere en het volledige ensemble verdienen alle lof voor het creëren van een werkelijk meeslepende ervaring in het Whoniversem, met een briljant decorontwerp van Rebecca Brower. Je wordt direct in alternatieve werelden geworpen, beginnend bij UNIT HQ. Hier werd in de jaren 40 een anomalie ontdekt, een ‘Time Fracture’, die nu op barsten staat en het hele tijdsbestek dreigt te vernietigen. Het probleem met het script van Daniel Dingsdale is echter dat het, net als de recente tv-seizoenen, een ‘special’ van twee uur is waarin een ijzersterk verhaal van 45 minuten vecht om gehoord te worden.

Mijn grootste struikelblok was de akoestiek en het geluid; dit is een ÉRG luidruchtige productie, waarbij verschillende personages tegelijkertijd tegen diverse groepen in het publiek staan te schreeuwen. Het duurt een goed half uur voordat het publiek daadwerkelijk de Time Fracture oversteekt en de gidsen ons door de verschillende werelden leiden. Het is een irritant luidruchtige show, en aangezien ik met mijn twee meter een flink eind boven de cast uitsteek, is er geen risico op spoilers: ik kon simpelweg niets verstaan. Ik meen dat ons werd gevraagd uit te kijken naar een 'nazi-thermometer', maar dat kan toch niet kloppen? Ik heb hem in elk geval niet gevonden. Op een ander moment wilde een gids dat ik door een open haard kroop. Neem me niet kwalijk schat, ik ben geen Hobbit. De show is een voortdurende aanval op de zintuigen en zou wel wat meer rustmomenten kunnen gebruiken.

Toch zijn er genoeg pluspunten, niet in de laatste plaats de fantastische cast van metgezellen en gidsen, die bruisen van energie en zich volledig overgeven aan het verhaal. Het was een kick om oog in oog te staan met Davros (een uitstekende Angus Brown), en de Weeping Angels zijn werkelijk huiveringwekkend. (Nee, ik was niet aan het gillen, jij gilde!) Er zijn Daleks en Cybermen, maar dit zijn slechts vluchtige momenten; de show had er wel wat meer kunnen gebruiken. Wanneer we eindelijk aankomen op Gallifrey (na een erg lange pauze in de intergalactische bar), moeten de Time Lords natuurlijk een ellenlange verhitte discussie voeren in een kamer zonder airconditioning, in plaats van gewoon op een knop te drukken en de show tot een einde te brengen. Soms heeft de productie het statige, maar ietwat trage tempo van de eerste Doctor, terwijl het de bruisende energie van de elfde nodig heeft.

Dat gezegd hebbende, valt er voor fans enorm veel te genieten, inclusief verborgen 'Easter eggs' (ik was trots dat ik de 'fish fingers and custard' spotte). Alle regeneraties van de Doctor komen voorbij en gezinnen zullen zich prima vermaken, hoewel de Weeping Angels misschien wat te heftig zijn voor de allerkleinsten. Met alles wat er momenteel in de wereld gebeurt, is het heerlijk om dit universum even te vergeten en je onder te dompelen in andere werelden. Een triomf van tijd en ruimte.

Alle foto's door Mark Senior