RECENSIE: Lipstick, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert Lipstick, een toneelstuk geschreven door Lily Shahmoon dat momenteel te zien is in het Southwark Playhouse.

Helen Aluko (Jordan) and April Hughes (Tommy) in Lipstick. Foto: Lidia Crisafulli Lipstick

Southwark Playhouse

Vier sterren

Boek Tickets

Tommy en Jordan zijn twee jongens van zestien jaar oud. Hun gedachten worden volledig in beslag genomen door hun eindexamens, schoolreisjes, meisjes en Tommy's gewoonte om in de privacy van zijn slaapkamer een knalrode lippenstift op te doen - en dat is pas het begin. In het stuk Lipstick van Lily Shahmoon, nu te zien in het Southwark Playhouse, worden thema's als gender, seksualiteit en geestelijke gezondheid verkend. In alle drie de gevallen gebeurt dit echter vluchtig; het stuk lijkt zich nooit volledig vast te willen leggen op één centraal onderwerp, waardoor het soms wat vaag aanvoelt.

Helen Aluko (Jordan) and April Hughes (Tommy). Foto: Lidia Crisafulli

Dat terzijde gelaten, heeft Shahmoon een buitengewoon goed stuk geschreven. De taal en het spraakgebruik van tieners zijn treffend gevangen en de humor is pretentieloos en ongedwongen, voortkomend uit de heerlijke herkenbaarheid van bepaalde uitspraken. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van tienerangsten en hormonaal drama, en de dialogen zijn realistisch en bijzonder grappig. Shahmoon begrijpt precies wanneer het verhaal vaart moet maken en wanneer ze ergens bij stil moet blijven staan, waardoor de speelduur van 70 minuten voorbij vliegt. Af en toe zoeken bepaalde scènes de grenzen van de geloofwaardigheid op (het is lastig te geloven dat twee zestienjarigen zo makkelijk een nachtclub binnenkomen), maar dit doet niets af aan de algehele kracht van het plot. Het verhaal blijft tot het einde toe verrassend en vrij van clichés, zonder de toeschouwer te betuttelen of gebruik te maken van goedkope schokeffecten.

Helen Aluko (Jordan). Foto: Lidia Crisafulli

Alleen Jordan en Tommy verschijnen op het toneel, maar door het uitstekende geluidsontwerp van Charlie Smith wordt er een complete wereld om hen heen gecreëerd. Dit komt vooral slim tot uiting wanneer Jordan zijn koptelefoon opzet om het geluid van zijn ruziënde ouders buiten te sluiten. Het lichtontwerp van Alex Lewer benut de kleine 'Little' zaal van het Playhouse als een voordeel in plaats van een beperking, met een intelligent ontwerp waarin elke vierkante centimeter zinvol wordt gebruikt. De regie van Ed White houdt het geheel helder en strak, waardoor er op het compacte podium geen moment verwarring ontstaat.

April Hughes als Tommy. Foto: Lidia Crisafulli

Helen Aluko als de ogenschijnlijk zelfverzekerde Jordan en April Hughes als de verlegen maar zelfbewuste Tommy zijn beide buitengewone acteurs. Je vergeet bijna dat dit twee actrices zijn die de jongensrollen vertolken; ze hebben de houdingen, de gebaren, elke schouderophaal en hun hele manier van bewegen perfect onder de knie. Beide personages zijn volledig uitgewerkt met eigen karaktertrekjes en gewoontes, terwijl de onderlinge chemie natuurlijk blijft en zich gedurende het stuk prachtig ontwikkelt.

Het resultaat is een voorstelling die onverwacht zacht en teder is, zij het met een onmiskenbare onderliggende duisternis. Als een door en door vakkundig gemaakt stuk theater staat Lipstick als een huis. Te zien tot en met 28 maart in het Southwark Playhouse.