RECENSIE: Stephanie J. Block met Seth Rudetsky, Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert het optreden van Stephanie J. Block met Seth Rudetsky als onderdeel van de Seth Concert Series online.

Stephanie J. Block The Seth Concert Series met Stephanie J. Block Online 5 Sterren Weer een rampzalig technisch probleem – het begint inmiddels een traditie te worden – vormde de start van deze nieuwste aflevering van de fascinerende en hartverwarmende intieme cabaret-talkshows van Seth Rudetsky. De taak om dit te overwinnen lag ditmaal bij de actrice met de zilveren stem en Tony Award-winnares, Stephanie J. Block. Ze nam deze onbeduidende hindernis echter moeiteloos met een aangrijpend en hartstochtelijk ‘Being Alive’ (hoe toepasselijk in deze coronatijd), met meer Stephen Sondheim later in de voorstelling. Zingend vanuit Cape Cod, Massachusetts, en gekleed in passend stemmig ‘Yankee-zwart’ met een vrij hoge hals, ging Stephanie direct mee in het opzwepende tempo van Seth en stortte ze zich in een discussie over wat een stem goed maakt: dit is een andere – even uitdagende – traditie van de show.  Waarom?  Want zelfs als je het geluk hebt geboren te zijn met een geweldig stel stembanden, kun je er maar beter goed voor zorgen, anders zal je carrière van zeer korte duur zijn.  Een vleugje ‘Supercalifragilisticexpialidocious’ à la Julie Andrews was genoeg om ons van die waarheid te overtuigen; Block kan haar stem in elk gewenst geluid kneden. ‘Part of that World’, Alan Menken en Howard Ashman’s verrukkelijke ‘I want’-lied uit Disney’s ‘The Little Mermaid’, bracht ons bij het volgende moment: de wekelijkse corona-lockdown-enquête, die mooi aansluit bij het eeuwige verhaal van strijd, toewijding en moed – thema’s die de rode draad vormen in de lange lijst rollen die Steph op haar naam schreef op weg naar de top.  Maar haar vocale ‘belt’ is haar grote geheim, en Jerry Herman’s ‘Don’t Rain On My Parade’ gaf haar alle ruimte om haar vleugels uit te slaan. Haar komische timing is bovendien onbetaalbaar: het verhaal over het stroomstootwapen dat ze mee wilde nemen in een vliegtuig (een federaal misdrijf)... dit moet ooit verfilmd worden!  We zien maar al te goed dat er eigenlijk slechts een flinterdun vliesje zit tussen de glitter van de showbizz en de rauwe straten van de VS, een harde wereld waartegen sterrendom niet noodzakelijkerwijs veel bescherming biedt.  Dergelijke misstappen zijn voor een volwassene misschien een begrijpelijke fout, maar van anderen verwachten we beter: ‘Children Will Listen’ uit Stephen Sondheims ‘Into The Woods’ vormde een prachtig, volwassen commentaar op de zonde van onbezonnen roekeloosheid, fonkelend in alle kleuren van haar regenboogstem. Daarna kregen we een waargebeurde musicalromance: het verhaal over hoe ze samenkwam met haar ‘Wicked’-tegenspeler Sebastian Arcelus.  Dit was echt emotionele kost, inclusief een geweldig verhaal over een verlovingsring.  ‘Unexpected Song’ uit Lloyd-Webber en Blacks ‘Song And Dance’ volgde om de lichten in die diamanten te laten schitteren.  Vervolgens werden we rondgeleid door ‘Pirate Queen’ van Schoenberg en Boublil, een project dat op minder enthousiaste reacties kon rekenen (van zowel critici als publiek), maar in elke Broadway-show is wel iets goeds te vinden, en dat kregen we: ‘Woman’, wat in haar handen een fabelachtig ‘I want’-hymne is (niet voor niets introduceerde Seth dit als een geweldig auditienummer!). Van daaruit is het een behoorlijke overstap naar ‘Falsettos’ (William Finn) en het beste nummer uit die show, ‘I’m Breaking Down’, gekruid met een enkele actuele knipoog.  En als DIT optreden niet werd beantwoord met luid applaus in de huiskamers van de kijkers, dan zou me dat zeer verbazen.  Het was een knaller.  En dan de winnaar van de prijsvraag van deze week, nog eens 60 seconden pure magie (uit ‘Wicked’).  Amerika heeft zoveel prachtig talent, zoveel passie, en dat hoor je nergens zo goed als in hun musicaltheater. Maar wanneer je een ZEER bekend nummer hoort zoals Arlen en Harburgs 'Over The Rainbow' en je hoort hoe goed de zangeres heeft uitgezocht hoe ze het passend maakt voor haar stem, terwijl ze zelf ontdekt welk verhaal ze erin wil vertellen, dan begin je te begrijpen waar deze kunstvorm om draait, en dat is precies wat Block ons liet zien.  Het was een onvergetelijke vertolking, die ons vloeiend naar de Stephen Schwartz-spin-off leidde, en een mooie, krachtige (semi-)finale: 'The Wizard And I'.  Ze lieten ons echter niet zomaar gaan, en Steph maakte een perfecte overstap naar Dieval en Stillmans 'The Way of Love' uit 'The Cher Show'... weer een geweldige stem in haar repertoire (met dank aan Crest White Strips... nog zo'n mooi verhaal!). Dit was de route die ons leidde naar 'Believe', een nummer met tekst van Cher en bijdragen van letterlijk een half dozijn andere schrijvers (waarbij je je alleen maar kunt afvragen hoe de verdeling van de royalty's zit).  Het is een erg mooi nummer, hier zeer goed gezongen.  Net als alle nummers in deze show, die ditmaal eindigde met Nancy LaMotts prachtig oprechte 'We Can Be Kind' (waarvan ik vrij zeker weet dat het geschreven is door haar man, David Friedman).  Er schuilt ook een heroïsch verhaal achter die carrière, en het is goed om dat te blijven herinneren.  Met dank aan Seth en Stephanie dat ze ons herinneren aan de belangrijke dingen in het leven.  We moeten niet alleen deze muziek horen, maar ook de verhalen erachter.  Dus laat ze maar komen! SETH RUDETSKY WEBSITELees onze recensie van Norm Lewis Lees onze recensie van Megan Hilty Lees onze recensie van Audra McDonald Lees onze recensie van Cheyenne Jackson Lees onze recensie van Liz Callaway