RECENSIE: The Shark Is Broken, Assembly George Square, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert The Shark Is Broken, nu te zien op Assembly George Square als onderdeel van het Edinburgh Fringe

The Shark is Broken. Assembly George Square, Edinburgh Festival Fringe.

15 augustus 2019

4 sterren

Boek tickets

Guy Masterson heeft door de jaren heen al vele prachtige producties naar de Fringe gebracht, en ook dit is weer een voorstelling van topkwaliteit, zowel qua acteerwerk als presentatie. Het concept is uiterst origineel en draait om een culticoon waar we allemaal dol op zijn! We schrijven 1974; Shaw, Dreyfuss en Scheider zitten vast tijdens de opnames van een film waar ze weinig vertrouwen in hebben, simpelweg omdat de mechanische haai voortdurend stukgaat. Jazeker, het gaat om Jaws, en dit fantastische stuk biedt een scherpzinnige, geestige en aangrijpende kijk op Hollywood en roem.

Het stuk is zo authentiek doordat een van de tekstschrijvers (samen met Joseph Nixon) Ian Shaw is, de zoon van Robert Shaw, die in deze productie zijn eigen vader speelt. Zoals hij zelf ook toegeeft in het programmaboekje, lijkt hij – zeker met de snor – sprekend op zijn vader in zijn rol als Quint. Hij brengt een eerbetoon aan de vader van wie hij hield, inclusief diens gebreken, zoals zijn alcoholisme. De uitmuntende casting strekt zich ook uit naar Duncan Brody als Scheider/Chief Brody en Liam Murray Scott als Dreyfuss/Hooper. Terwijl de draaiperiode maar voortduurt en de mechanische haaien het blijven begeven, kibbelen de mannen, gokken ze, vechten ze en reflecteren ze op hun leven en het sterrendom. Shaw en Dreyfuss liggen constant met elkaar overhoop: de oudere acteur is cynisch over zijn vak, mist zijn gezin in Ierland en vindt zijn werk eigenlijk minderwaardig, wat botst met het ego en de bewijsdrang van de jongere acteur. De vredestichter is Scheider, de stem van de rede en kalmte, maar – op een heerlijke manier – ook behoorlijk saai!

Met de kennis van nu is het stuk doorspekt met hilarische dialogen over Jaws en de filmindustrie; ze verwachten allemaal dat de film zal floppen, terwijl het juist de allereerste 'officiële' zomerblockbuster werd die de industrie voorgoed veranderde. Dreyfuss vertelt dat Spielberg met hem heeft gesproken over zijn volgende project met vriendelijke aliens (Close Encounters of the Third Kind), en Scheider zweert dat er nooit een vervolg op Jaws zal komen en dat hij er, mocht het toch gebeuren, nooit aan mee zou doen. (Dat deed hij dus wel!) Maar het is Shaw die je echt raakt, vooral wanneer hij als Robert over de dood van zijn eigen vader vertelt. Het is overduidelijk dat hij hier terugdenkt aan zijn geliefde vader, en zijn monoloog als Quint aan het slot van het stuk is een schitterend eerbetoon. Bovenal is het toneelstuk een ode aan Hollywood en de magie van film. Voeg daar flarden van DIE iconische filmmuziek aan toe, en de kans is groot dat je niet lang daarna de film zelf weer wilt zien!