MIJN FAVORIETE MUSICALS - Paul T Davies

Het stemmen voor de Top 100 Musicals Poll sluit zondagavond om 23.50 uur. We vroegen een aantal van onze critici om de hun favoriete musicals met ons te delen.

Net terug van een verblijf op het Edinburgh Festival, deelt Paul T Davies zijn visie:-

"Het duurde lang voordat ik musicals kon waarderen. De enige keer dat ik er vroeger mee in aanraking kwam, was door de voorliefde van mijn moeder voor de Amerikaanse verfilmingen; we gingen nooit naar het theater zelf. Sommige van die films zijn klassiekers, maar ik háátte ze! mierzoet en sentimenteel; de jongen kreeg altijd het meisje en het voelde allemaal zo nep. Niet populair om te zeggen, maar ik kan The Sound of Music niet uitstaan - wat zien jullie er toch in? Het echt irritante aan The Sound of Music is dat, zelfs als je het haat, je elk liedje kent. Er zit er nu eentje in je hoofd, nietwaar? Verdorie, in de mijne nu ook! Ik zal Led Zeppelin moeten opzetten om het uit te bannen - Climb Every Stairway to Heaven, iemand? Het was Blood Brothers die de schellen van mijn ogen deed vallen. Niet eens de West End-versie, die ik uiteindelijk minstens vier keer zag, maar een voortreffelijke productie in het Sherman Theatre in Cardiff waar ik zo'n dertig jaar geleden naartoe werd gesleept.  Eindelijk was daar een musical over de arbeidersklasse, in de taal van mijn eigen jeugd, eentje die me hardop liet lachen en, heel belangrijk, geen happy end had. De piano-intro van Tell Me It’s Not True bezorgt me nog steeds rillingen. Dit werd snel gevolgd door een denderende amateurproductie van Sweeney Todd, en toen ik verliefd werd op West Side Story, besefte ik wat het was. Lijken. Geef me een musical die aan het eind bezaaid is met lijken en ik ben gelukkig. Les Miz - kom maar op, ik wil het volk horen zingen. Sondheims Assassins heeft zelfs... huurmoordenaars. Natuurlijk is dat kleine beetje 'Goth' in mij over de jaren wat milder geworden. Hairspray, The Producers, Billy Elliot en vele andere verwarmen inmiddels mijn hart en sturen me met een kamerbrede grijns de nacht in.  Maar ik heb nog steeds een zwak voor wat men 'uitdagend' werk noemt. The Last Five Years laat me koud, die egocentrische hoofdrolspelers kunnen me niet schelen, maar The Scottsboro Boys is verpletterend en onvergetelijk. Doe mij maar Spring Awakening boven Oklahoma!, elke dag van de week!

Gedeelde smart is halve smart, dus als je de voorkeur geeft aan de zelfkant van het leven boven 'high kicks' en eerder koude, dode handen wilt zien dan 'jazz hands' om je avond af te sluiten, laat het me weten! Dan kunnen we samen heerlijk zwelgen en huilen!"

STEM NU IN DE TOP 100 MUSICALS POLL