RECENSIE: All Of Us, National Theatre (Dorfman Theatre) ✭✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt All Of Us, het nieuwe toneelstuk van Francesca Martinez dat momenteel te zien is in het Dorfman Theatre (National Theatre).

Francesca Martinez en Francesca Mills in All Of Us. Foto: Helen Murray All Of Us National Theatre (Dorfman)

4 augustus 2022

5 Sterren

Boek Tickets

Staande ovaties zijn tegenwoordig nog steeds zeldzaam bij nieuwe toneelstukken, zeker bij stukken zonder bekende Hollywood- of Netflix-sterren in de hoofdrol. Maar het publiek dat opveerde en juichte voor Francesca Martinez' krachtige, buitengewone All Of Us was volledig terecht. Het stuk onderzoekt het verwoestende effect en de vernedering van de Pip-beoordelingen (Personal Independent Payments), waarbij mensen met een levenslange beperking regelmatig worden gekeurd. Hun uitkering wordt aangepast zodra ze 'geschikt om te werken' worden bevonden. En dat bij levenslange beperkingen die alleen maar zullen verergeren. Martinez heeft zelf cerebrale parese. "Nog steeds wiebelig?" "Ja, nog steeds wiebelig". 'Wiebelig' is de term die haar personage Jess verkiest. Het is een vlijmscherpe aanklacht tegen een Britse regering die onbeschrijfelijke schade heeft aangericht aan mensen met een beperking door te snoeien in uitkeringen en ondersteuning, wat sommigen zelfs tot wanhoop dreef. Toch werkt het stuk ook zo goed door het mededogen dat het toont naar ons allemaal.

Christopher John Slater en Kevin Hely. Foto: Helen Murray

Onze vooroordelen worden direct op de proef gesteld wanneer Jess het podium op wordt geleid en op iemand wacht. Maar Jess is niet de cliënt; ze is een dokter, een therapeut met een succesvolle praktijk. Wanneer haar mobiliteitstoelage door de bezuinigingen wordt geschrapt en ze niet langer naar haar werk kan rijden, verliest ze alles. Ze frustreert haar vrienden door altijd te proberen het standpunt van de ander te begrijpen en niet 'boos genoeg' te worden. Haar gulheid als schrijver creëert geweldige personages, gespeeld door een cast met een vurige passie. Met name Francesca Mills als Poppy maakt indruk: een levendige, seksuele jonge vrouw in een rolstoel die, ondanks haar pijn, voluit leeft, totdat haar nachtzorg wordt wegbezuinigd en ze om 21:00 uur al naar bed moet. Het is een weergaloze vertolking van leven, woede en wanhoop—een van de beste die je dit jaar zult zien. De bloeiende relatie tussen Jess en de herstellende alcoholist Aiden (een emotioneel aangrijpende Bryan Dick) is prachtig gespeeld. Het begin van de tweede akte werpt ons midden in een openbare bijeenkomst met het lokale parlementslid Hargraves (Michael Gould, die de gladheid van een Tory-politicus perfect belichaamt), waarbij de castleden tussen het publiek zitten. Luister naar de statistieken. Luister naar wat ze zeggen. Onwetendheid is geen excuus meer. Het blijkt dat Aiden de zoon van Hargreaves is, en het mededogen van Jess zorgt zelfs voor een begin van begrip en verzoening. Hoewel de metafoor van een verscheurd schilderij soms wat geforceerd aanvoelt, past het binnen het thema van het stuk: mensen die gekwetst zijn, kwetsen anderen.

Bryan Dick. Foto: Helen Murray

Dankzij de kundige, prachtige regie van Ian Rickson en een uitstekend decorontwerp van Georgia Lowe, voelt deze productie baanbrekend voor zowel de rechten van beperkten als voor acteurs met een beperking. Hoewel het onderwerp zwaar is, is Martinez ook comédienne en de humor is dan ook briljant: "Laat me niet beginnen over de Paralympische Spelen!". Het is een stuk dat, net als het recente Prima Facie, de potentie heeft om echte verandering teweeg te brengen, mits het de juiste mensen bereikt. Helaas debatteren zij momenteel liever over belastingverlagingen die nog meer ellende zullen veroorzaken voor mensen met een beperking. Het is niet alleen ervaringsdeskundigheid waar we getuige van zijn, het is een levend getuigenis. De strijdkreet van Martinez is dat we allemaal het potentieel hebben om van gezond naar beperkt te gaan. All of Us.

Te zien tot 24 september.