ELEŞTİRİ: All Of Us, National Theatre (Dorfman Sahnesi) ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Francesca Martinez'in şu anda National Theatre'ın Dorfman sahnesinde sergilenen All Of Us (Hepimiz) oyunu hakkındaki düşüncelerini paylaşıyor.

All Of Us oyununda Francesca Martinez ve Francesca Mills. Fotoğraf: Helen Murray All Of Us National Theatre (Dorfman)

4 Ağustos 2022

5 Yıldız

Bilet Al

Bu günlerde yeni oyunlar için ayakta alkışlanmak, özellikle de başrollerde "Hollywood/Netflix" yıldızları yoksa hala nadir görülen bir durumdur. Ancak izleyicilerin Francesca Martinez'in güçlü ve olağanüstü oyunu All Of Us için ayağa fırlayıp tezahürat yapması sonuna kadar haklıydı. Oyun, yaşam boyu engeli olan bireylerin düzenli olarak değerlendirmeye alındığı ve "çalışmaya uygun" bulunmaları halinde ödemelerinin kesildiği Pip (Kişisel Bağımsızlık Ödemeleri) sisteminin yarattığı yıkıcı etkiyi ve aşağılanmayı inceliyor. Üstelik bu kişilerin engelleri ömür boyu sürüyor ve sadece daha kötüye gitme potansiyeline sahip. Martinez, beyin felci (serebral palsi) hastası; "Hala sallanıyor musun?" "Evet, hala sallanıyorum". "Sallanmak", canlandırdığı karakteri Jess'in tercih ettiği bir ifade. Oyun, yardımları ve destekleri keserek engellilere tarifsiz zararlar veren ve insanları intihara sürükleyen hükümete karşı yakıcı bir iddianame niteliğinde. Yine de oyun, her birimize gösterdiği şefkat sayesinde başarısını pekiştiriyor.

Christopher John Slater ve Kevin Hely. Fotoğraf: Helen Murray

Önyargılarımız, Jess sahneye gelip birini beklemeye başladığında hemen sorgulanıyor. Ancak Jess danışan değil, o bir doktor, bir terapist ve başarılı bir müşteri portföyüne sahip. Tasarruf tedbirleri nedeniyle hareketlilik ödeneği elinden alınıp artık işe arabayla gidemez hale gelince her şeyini kaybediyor. Arkadaşlarını ise her zaman karşı tarafın bakış açısını görmeye çalışarak, "yeterince öfkelenmeyerek" hüsrana uğratıyor. Bir yazar olarak cömertliği, muazzam tutkuyla oynayan bir oyuncu kadrosu tarafından canlandırılan harika karakterler yaratmış. Özellikle Francesca Mills, tekerlekli sandalyede, acı içinde ama hayatı dolu dolu yaşayan canlı, cinsel kimliği olan genç bir kadın olan Poppy rolünde büyüleyici; ta ki gece bakımı iptal edilip akşam saat 9'da yatağa girmeye zorlanana kadar. Bu; yaşam, öfke ve çaresizliğin dışa vurulduğu, bu yıl göreceğiniz en iyi performanslardan biri. Jess ile iyileşmekte olan alkolik Aiden (duygusal olarak etkileyici Bryan Dick) arasındaki gelişen ilişki çok güzel işlenmiş. İkinci perdenin başı, oyuncuların izleyicilerin arasına yerleştiği, yerel milletvekili Hargraves (Michael Gould, Muhafazakar Parti kaypaklığını mükemmel bir şekilde yansıtıyor) ile yapılan bir halk toplantısına bizi dahil ediyor. İstatistikleri dinleyin. Söylediklerini dinleyin. Artık cehalet iddia edemezsiniz. Aiden'ın Hargreaves'in oğlu olduğu ortaya çıkıyor ve Jess'in şefkati bir anlayış ve uzlaşma çabasını bile başlatıyor; yırtık bir tablo metaforu biraz zorlama görünse de oyunun temasıyla uyumlu: Canı yanan insanlar, başkalarının canını yakar.

Bryan Dick. Fotoğraf: Helen Murray

Ian Rickson'ın yetenekli ve estetik yönetimi ile Georgia Lowe'un mükemmel tasarımıyla bu yapım, engelli hakları ve oyuncuları için çığır açıcı hissettiriyor. Konu ağır olsa da Martinez aynı zamanda bir komedyen ve mizah harika: "Paralimpik Oyunları'na hiç girmeyelim!" Bu oyun, son dönemdeki Prima Facie gibi, eğer "doğru" insanların karşısına çıkabilirse gerçek bir değişim yaratma potansiyeline sahip. Ne yazık ki o insanlar, engellilere daha fazla felaket getirecek vergi indirimleri hakkında tartışıyorlar. Tanıklık ettiğimiz şey sadece yaşanmış bir deneyim değil, yaşanmış bir manifestodur ve Martinez'in çağrısı hepimizin "sağlıklı"dan "engelli"ye dönüşme potansiyeline sahip olduğumuzdur. Hepimiz.

24 Eylül'e kadar sahnede.