RECENSIE: Brass, Union Theatre ✭✭✭✭✭

Jennifer Christie over Brass door Benjamin Till, nu te zien in het Union Theatre in Londen.

De cast van Brass. Foto: Mark Senior Brass

Union Theatre

6 november 2018

5 Sterren

Boek Nu Brass, met script, muziek en tekst van Benjamin Till, werd in 2014 geschreven in opdracht van het National Youth Music Theatre ter herdenking van de 100ste verjaardag van de Eerste Wereldoorlog. Het is dan ook zeer toepasselijk dat deze productie in het Union Theatre samenvalt met het eeuwfeest van de Wapenstilstand.

Het verhaal volgt grotendeels de bekende vertellingen: de jongen die zich samen met zijn vrienden aanmeldt en over zijn leeftijd liegt om mee te mogen vechten. Hij was pas 15. De vrouwen die achterblijven om 'mannenwerk' te doen, het land draaiende houden en daarmee de rol van de vrouw in de maatschappij voorgoed veranderen. De gruwelijke omstandigheden in de loopgraven, getekend door dood en wanhoop, maar ook de plek waar onverwoestbare vriendschappen ontstonden in de modder. En de onbegrijpelijke strategische beslissingen waarbij een hele vriendengroep 'over de top' een spervuur tegemoet liep dat een complete generatie jonge mannen wegvaagde.

De Barnbow Lassies in Brass. Foto: Mark Senior Dus waarom zouden we dit nog eens vertellen? Remember my face… zoals de tekst luidt. Deze verhalen moeten keer op keer verteld blijven worden en tussen de bekende elementen zitten hier ook frisse invalshoeken. Zoals de prille liefde tussen twee soldaten in een tijd waarin dergelijke affaires nog met de gevangenis bestraft werden.

De echte bestaansreden van deze versie is echter de krachtige en prachtige muziek die als een rode draad door het stuk loopt en een kanaal vormt voor brute eerlijkheid en diepe emotie. Till heeft een partituur geschreven die bruist van muzikaliteit en schittert vanaf de eerste bravoure-frasen. Wat de muziek het meest interessant maakt, zijn de complexe lagen in de harmonieën. De voortreffelijke stemmen van de cast komen prachtig tot hun recht in aangrijpende ballades en reiken tot grote hoogten in de gezamenlijke ensemblenummers. En dan is er nog de klassieke piano 'Sturm und Drang' tijdens de veldslagen, die simpelweg fenomenaal is.

De Leeds Pals in Brass. Foto: Mark Senior

De piano wordt het hele stuk door meesterlijk bespeeld door muzikaal leider Henry Brennan. Het is geen verrassing dat Brennan klassiek geschoold is voordat hij zijn hart verloor aan musicaltheater. Hij heeft de muzikale nummers ook uitstekend ingestudeerd met de cast.

Regisseur Sasha Regan heeft met een vlijmscherp oog voor detail en timing een zeer vaardige cast neergezet. Regan wordt ondersteund door een sterk creatief team. Het decor van Toby Burbidge is vakkundig gemaakt van hout en bevat kisten en tafels die worden verplaatst om de ruimte te definiëren; zo verandert de kantine van de munitiefabriek moeiteloos in het oorlogsfront.

Het is echter het lichtontwerp van Matthew Swithinbank dat het decor echt tot leven wekt. De veldslagen zijn een meesterwerk van licht en beweging, waarbij ijzingwekkende schaduwen ontstaan. De meest aangrijpende scènes zijn met veel gevoel belicht, wat extra diepgang geeft aan de momenten.

De zestienkoppige cast brengt de musical op bewonderenswaardige wijze tot leven. We zien de mannen van de Barnbow Brass Band die de soldaten van de Leeds Pals worden, en twee officieren, Bickerdyke en de Major. En dan zijn er de vrouwen van Barnbow. Samen vormen ze een uitstekend ensemble, maar individueel behouden ze hun eigen karakter en geven ze een authentieke geloofwaardigheid aan het verhaal.

De Leeds Pals aan het front in Frankrijk in Brass. Foto: Mark Senior

Bij de mannen is het grootste solomoment voor Sam Kipling in de rol van bandleider Alfie. Niet alleen is zijn zang krachtig en vol van kleur, zijn personage is ook gelaagd, vooral in zijn solo aan het begin van de tweede akte. Zijn zus Eliza wordt gespeeld door de dynamische Emma Harold, wiens zangprestaties van een even hoog niveau zijn.

Broer en zus hebben een prachtig kwartet samen met hun respectievelijke geliefden Wilfred (Maison Kelly) en Tom (Adam George Smith). Elk van deze scènes zou op zichzelf al staan, maar door ze in elkaars verlengde te spelen, worden ze naar een hoger plan getild.

Zoveel waardevol materiaal zorgt voor een lange voorstelling. Hoewel het lastig is om te bepalen welke momenten geschrapt zouden moeten worden, zou de show erbij gebaat zijn als er een paar nummers gesnoeid zouden worden. Dit is het enige minpunt aan een verder uitgebalanceerd, emotioneel en meeslepend werk met de beste muziek die ik in tijden in het musicaltheater heb gehoord.

Te zien t/m 24 november

BOEK NU TICKETS VOOR BRASS IN HET UNION THEATRE