RECENSIE: Dorian, The Wardrobe Theatre Bristol ✭✭✭

Paul T Davies recenseert het toneelstuk Dorian van Phoebe Éclair-Powell en Owen Horsley, gespeeld in het Wardrobe Theatre in Bristol.

Dorian

The Wardrobe Theatre, Bristol

3 juni 2023

3 Sterren

Gepresenteerd als onderdeel van een festival met werk van de afgestudeerde regisseurs van de Bristol Old Vic MA Directing, trekt het stuk van Phoebe Éclair-Powell en Owen Horsley vrij voor de hand liggende parallellen tussen de ondergang en het proces van Oscar Wilde en de hoofdpersoon uit zijn gevierde werk The Picture of Dorian Gray. Als je, zoals de meeste theaterliefhebbers, weet hoe het afloopt met zowel Wilde als Dorian, ontbreekt het het stuk aan dramatische bezieling en hinkt het wat moeizaam naar de ontknoping. Het is een nihilistisch stuk, waarbij de expositie wordt verzorgd door drie personages, en regisseur Phoebe Kemp neemt wellicht niet de tijd om de emotionele diepgang van het stuk volledig te verkennen. De winst daarvan is dat de voorstelling een hoog tempo heeft, met drie sterke vertolkingen die het publiek boeien.

Tommy Belshaw is uitstekend als Dorian, met een groeiende arrogantie en onverwoestbaarheid die de zaal vult. Dorian gebruikt zijn krachten niet voor het goede en is een onsympathiek, eendimensionaal personage, maar Belshaw brengt het er goed vanaf met de uitdagingen van de rol. Gaia Ashwood is enorm veelzijdig in haar dubbelrollen, met name als Sybil Vane, en Che Tligui is eveneens sterk, vooral als een empathische Robbie Ross, wiens loyaliteit door Wilde tot bijna het bittere einde op de proef wordt gesteld. De acteurs houden maskers voor wanneer ze overschakelen naar de vertelling van beide verhaallijnen, wat ik wat overbodig vond, aangezien ze overtuigend genoeg zijn om een scherp onderscheid tussen hun personages te maken.

Het decor van Abigail Manard sluit goed aan bij de regie: functioneel, vlot, op wielen en met een sterke choreografie tijdens de scènewisselingen, hoewel het portret zelf elke afspiegeling miste; het bestond slechts uit een lijst met gloeilampen — een mooie knipoog naar het theater en de spiegel die de maatschappij wordt voorgehouden — maar we kregen geen enkel gevoel van verval of inhoud. De levendigheid van de regie en de inzet van de cast zijn echter vermakelijk, en aangezien homofobie en de vooroordelen waarmee de personages te maken krijgen helaas nog steeds actueel zijn, is dit een stuk dat gezien moet worden en dat de zaal volledig wist te raken.

WEBSITE WARDROBE THEATRE