RECENSIE: Folk, Frinton Summer Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Folk, momenteel te zien als onderdeel van het Frinton Summer Theatre-seizoen 2023.

FolkFrinton Summer Theatre25 juli 20235 Sterren Website Frinton Summer Theatre Hier bij het Frinton Summer Theatre zien we pas de tweede productie van Nell Leyshons toneelstuk na het debuut in Hampstead. Het is een prachtig, schitterend geschreven stuk dat hier een buitengewone uitvoering krijgt, met een uitmuntende regie door Emily Raymond die elke nuance van het verhaal naar voren brengt. Centraal staat de traditie van volkszang, waarbij de onlangs nabestaande zussen Louie en Lucy de liederen zingen die hun moeder creëerde. In het leven van Louie verschijnt Cecil Sharp, een professionele musicus die de liederen wil vastleggen voor het nageslacht. Hij bewerkt en publiceert het werk zonder toestemming van Louie of bronvermelding, wat leidt tot een fascinerend en gepassioneerd debat over eigendom en de orale en auditieve liedtraditie. De verhaallijn volgt de ontwikkeling van Louie: van een rouwend, verlegen meisje dat Sharp niet eens durft aan te kijken wanneer ze voor het eerst voor hem zingt, tot een vrouw die sterk genoeg is om haar stem te vinden, hem recht in de ogen te kijken en te vertellen dat wat hij deed fout was. Hannah Traylen is buitengewoon als Louie; haar prachtige stem betovert de zaal en haar passie verlicht het toneel. Als haar zus, de nuchtere en praktische Lucy, is Gemma Sutton even goed met een realistische weergave van het harde plattelandsleven. William Oxborrow is uitstekend als Sharp; hij overtuigt ons ervan dat zijn motieven niet kwaadaardig waren, maar eerder overenthousiast en naïef. Het is een genot om te zien hoe Louie zijn gewichtigdoenerij doorprikt. Ben Castle-Gibb doet het goed in de ietwat beknopte rol van John, maar hij zet de uitbuiting van de zussen helder neer: hij klaagt dat ze niet snel genoeg handschoenen naaien en gebruikt Lucy als een gemakkelijke minnares voordat hij zonder haar naar Canada emigreert. In de tweede helft zit een weergaloze scène waarin Louie Sharp meeneemt door het landschap van een specifiek lied, wat me deed denken aan de huidige discussie over AI. Technologie zal nooit iets schrijven dat zo mooi is als dit toneelstuk; net als Sharp zal het altijd vastlopen in de voorgeprogrammeerde kaders. Het schitterende decor van Sorcha Corcoran en het lichtontwerp van Pip Thurlow creëren de perfecte sfeer, en de muzikale ondersteuning door Pat Whymark zorgt ervoor dat de folkloretraditie centraal staat. Het duet van de zussen aan het slot liet het publiek ademloos luisteren, waarna een staande ovatie volgde. Dit is een absoluut juweeltje, ik raad u aan het te gaan zien! Te zien tot en met zaterdag 29 juli.