RECENSIE: Ghost Stories, Ambassadors Theatre Londen ✭✭✭✭

Mark Ludmon ontdekt dat de Ghost Stories van Jeremy Dyson en Andy Nyman nog steeds kippenvel bezorgen in de nieuwste West End-productie in het Ambassadors Theatre

Foto: Chris Payne Ghost Stories

Ambassadors Theatre, Londen

Vier sterren

Boek Tickets

Het is inmiddels bijna tien jaar geleden dat Ghost Stories het publiek voor het eerst de stuipen op het lijf joeg. Na de première in het Liverpool Playhouse in februari 2010 heeft de zenuwslopende show van Jeremy Dyson en Andy Nyman al meerdere keren in Londen gestaan. De voorstelling reisde de hele wereld over – van China tot Australië en Peru – en werd twee jaar geleden zelfs een succesvolle film. Net als de beste griezelverhalen weigert de aantrekkingskracht ervan uit te sterven; de show is nu terug op West End, precies op tijd voor Halloween en de midwinterwende.

Zelfs als je het volledige verhaal al kent, heeft het nog steeds de kracht om je de stuipen op het lijf te jagen. Sterker nog, bij een tweede bezoek realiseerde ik me pas hoeveel ik de eerste keer had gemist, wat de ervaring alleen maar angstaanjagender en verontrustender maakt. De structuur is herkenbaar voor wie is opgegroeid met de oude 'portmanteau'-horrorfilms zoals de klassieker Dead of Night uit 1945: een reeks losse verhalen die door een overkoepelende verhaallijn met elkaar verbonden zijn. Professor Goodman opent de voorstelling en spreekt het publiek toe alsof het een openbare lezing betreft, waarbij hij zijn nuchtere boodschap verkondigt: spoken bestaan niet.

Foto: Chris Payne

Hij begint met het presenteren en ontkrachten van drie hedendaagse verslagen van bovennatuurlijke ervaringen. Van een vervallen opslagplaats tot een mistige landweg en een chic huis in Notting Hill; deze klassieke verhalen komen op het toneel tot leven dankzij het ingenieuze decorontwerp van Jon Bausor en de special effects van Scott Penrose. Dit wordt perfect aangevuld door het slimme lichtontwerp van James Farncombe en de onheilspellende geluidseffecten van Nick Manning, die door het hele theater nagalmen. De verhalen zitten vol langzaam opgebouwde spanning en plotselinge schrikmomenten die nog steeds gillen en nerveus gelach uit de zaal weten te lokken. Geheel volgens de horrortraditie zijn ze ook doorspekt met zwarte humor en een vleugje kolder.

Simon Lipkin is uitstekend als Goodman; hij brengt zijn nuchtere betoog met een heerlijk droogkomische ernst en past daarmee perfect in de gotische traditie van de empirische wetenschapper die de confrontatie aangaat met het paranormale. Hij krijgt sterk weerwerk van Garry Cooper als een knorrige beveiliger, Preston Nyman als een verwende tiener en Richard Sutton als een arrogante effectenhandelaar. Onder regie van Sean Holmes, Dyson en Nyman blijft Ghost Stories ook na bijna tien jaar een zenuwslopend spektakel. Afzetlint, flikkerende lichten en een griezelige soundscape verhogen de spanning in de zaal van het Ambassadors. Al vóór binnenkomst waarschuwt een bord dat 'mensen met een zwak gestel goed moeten nadenken voor ze de zaal betreden'. Te oordelen naar een lijkbleek persoon die na de eerste schrikmomenten de zaal verliet, lijkt het erop dat sommigen deze waarschuwing niet serieus genoeg namen.

Te zien in het Ambassadors Theatre tot 4 januari 2020, daarna op tournee door het VK