RECENSIE: God's Dice, Soho Theatre Londen ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert God's Dice, het toneeldebuut van David Baddiel, nu te zien in het Soho Theatre in Londen.

Leila Mimmack (Edie), Alan Davies (Henry). Alexandra Gilbreath (Virginia) en Nitin Ganatra (Tim) in God's Dice. Foto: Helen Maybanks God's Dice Soho Theatre

30 oktober 2019

4 sterren

BOEK TICKETS

Dit is een briljant debuut van David Baddiel die – verbazingwekkend genoeg – nog niet eerder een toneelstuk schreef.  Zijn beheersing van het podium is volwassen en zijn omgang met complexe thema's is nagenoeg vlekkeloos in deze fascinerende kijk op de eeuwig prangende vraag of het bestaan van God bewezen kan worden.  James Grieve is een invoelende en onopgetogen regisseur, met een helder, ongecompliceerd decor van Lucy Osborne (die het ensemble voorziet van treffende, naturalistische kostuums).  Ric Mountjoy leeft zich uit met een paar opvallende lichtovergangen en het geluidsontwerp van Dominic Kennedy prikkelt de zintuigen nog meer.  Er zijn een paar effectieve, fantasierijke video's van Ash J Woodward die de zintuiglijke ervaring van de productie verder vergroten (en waarin het fotogenieke gezicht van Leila Mimmack adembenemend tot zijn recht komt).

Alan Davies (Henry) in God's Dice in het Soho Theatre. Foto: Helen Maybanks

Het succes van de voorstelling schuilt echter vooral in de heldere, geloofwaardige en lichtvoetige vertolkingen van Alan Davies, Mimmack en Alexandra Gilbreath.  Davies is een fantastische toneelspeler die zich volledig thuis voelt in de intieme setting van dit theater.  Hij overtuigt als atheïstisch academicus Henry die een spirituele reis doormaakt wanneer zijn vrome christelijke studente Edie (Mimmack) hem zover krijgt om wiskundige vergelijkingen te gebruiken om de validiteit van wonderen aan te tonen.  Ondertussen doet zijn vrouw Virginia (Gilbreath), zelf een bekende atheïst, haar best om hen uit elkaar te houden, daarbij enigszins geholpen door Henry's collega Tim (Nitin Ganatra), die zich gedraagt als een nogal gluiperige studentenjager.  Adam Stawford vult tussendoor nog een paar andere handige rolletjes in.

Alexandra Gilbreath (Virginia) en Adam Strawford (gesprekspartner). Foto: Helen Maybanks

Het is een mooi afgerond geheel dat Baddiel met intelligentie en elegantie heeft vormgegeven.  Het tempo ligt precies goed en er is nauwelijks een moment waarop de dramatische spanning verslapt (een kortstondig moment in de eerste helft waarin we lijken te verzanden in een intellectuele discussie zonder duidelijk theatraal doel kan hem, denk ik, wel worden vergeven).

De kern van de zaak (als u wilt) ligt misschien meer in de vraag of u dit soort presbyteriaanse haarkloverij serieus neemt of niet.  Vergelijkbaar met de religieuze bezieling in 'Light Shining In Buckinghamshire', staat of valt dit stuk wellicht bij de bereidheid van het publiek om mee te gaan in de essentiële theologische premisse: dat er een nauwe wisselwerking bestaat tussen spiritualiteit en het persoonlijke.  Dit stuk eist absoluut dat je dit accepteert om emotioneel betrokken te blijven bij de personages.

Leila Mimmack (Edie) en Niitin Ganatra (Tim). Foto: Helen Maybanks

Echter, als u gelooft dat religie een essentieel sociaal construct is, door mensen gecreëerd om hun ondeugden in toom te houden en hun ego's te disciplineren, en hen te behoeden voor de waanzin die gevoed wordt door 'perfecte kennis' en absolute macht, dan zou dit alles u wel eens kunnen toeschijnen als een bijzaak.  Bovendien gaat de uiteindelijke koers van het stuk een geheel andere kant op (een wending die Baddiel weliswaar geraffineerd heeft voorbereid, maar die toch een zijspoor blijft), waardoor u aan het eind het gevoel kunt krijgen dat u door de verkeerde Hof van Eden bent geleid.

U krijgt waar u voor betaalt.  Als theaterstuk werkt het wonderwel.  Als een soort amuserend intellectueel spelletje voor na het diner heeft het zeker zijn verdiensten.  Wat betreft de serieuze ondertoon zult u het ofwel kunnen 'kopen', ofwel zult u zich afvragen waarom het bij niemand van de betrokkenen is opgekomen dat ze misschien wel tegen de verkeerde Boom van Jesse stonden te blaffen.

Tot 19 november 2019 in het Soho Theatre