RECENSIE: Over My Dad's Body, The Vaults Londen ✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert Over My Dad's Body tijdens het Vault Festival 2020 bij The Vaults in Londen.

Over My Dad's Body

The Vaults

4 sterren

Vault Festival Website

Over My Dad's Body: een eerlijke, hartverscheurende en dwingend tot nadenken stemmende theatervoorstelling, geserveerd met een flinke dosis paillettenpakken en mesh-hemdjes. Al binnen de eerste zestien maten van het openingsnummer werd duidelijk dat dit een absoluut hoogtepunt is van het Vault Festival van dit jaar; het bevestigt Simon David als een ware meester van de onemanshow.

Zoals vaak het geval is, hoop je dat de 'personage' in een solostuk een uitvergroting of extreme distillatie is van de persoon zelf. Simon David is gay en geeft zelf toe dat dit nagenoeg alles is wat je over hem moet weten. We zien hem grappige liedjes schrijven en showconcepten ontwikkelen waarin hijzelf nadrukkelijk in de spotlights staat. Het is allemaal erg meta, eerlijk en recht door zee. Het eerste kwartier van de voorstelling voelt als een heerlijk flamboyante tocht door het leven van een begin-twintiger met een passie voor theater, die veel te zeggen heeft over de eigenaardigheden van zijn vak, zijn identiteit en de manier waarop men tegen zijn seksualiteit aankijkt. Maar dan ontdekken we — evenals Simon zelf — dat zijn vader een terminale diagnose heeft gekregen, en alles verandert.

Even lijkt het alsof de stijlbreuk bedoeld is om over te schakelen naar een zwaarmoediger en diepzinniger stuk, maar dan horen we dat Davids vader van plan is om zijn eigen onemanshow op te voeren, tot grote ontsteltenis van zijn zoon. Want wat als pa zichzelf compleet belachelijk maakt, of erger nog: beter is dan Simon zelf? Wat volgt is een mix van humor en ontroering die totaal onverwacht binnenkomt. Het zet David neer als niet alleen een uitstekend performer en begenadigd verteller, but ook als een scherpzinnig waarnemer van de menselijke aard. Door gebruik te maken van echte videobeelden van de uiteindelijke show van zijn vader (die allesbehalve gênant bleek), ontstaat er een perfect getimed moment waarin David advies krijgt van zijn vader. Dat zorgde voor hoorbare, louterende reacties in een zaal die toch al aan zijn lippen hing.

Het succes van een onemanshow valt of staat met de persoon op het podium, en Simon David stelt absoluut niet teleur. Hij oogt als het theatrale liefdeskind van Liza Minnelli, Ned Sherrin en Elaine Stritch. Zijn gevatte, campy en zelfbewuste speelstijl is triomfantelijk en ontwapenend tegelijk. Hij is oprecht geestig, of het nu gaat om het script of om zijn (vaak voorkomende) ad-rem improvisaties. Met deze schitterende productie heeft David zijn vader trots gemaakt. Hij heeft een show neergezet die nog lang na deze korte reeks in The Vaults zal nazinderen, zeker in de harten van het diep onder de indruk geraakte publiek.