RECENSIE: The Outside Dog, Talking Heads, BBC iPlayer ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Alan Bennett's The Outside Dog, met Rochenda Sandall, als onderdeel van de Talking Heads-serie op BBC iPlayer.

Rochenda Sandall in The Outside Dog The Outside Dog.

Nu te streamen via BBC iPlayer

4 sterren

Bekijk nu

Als je goed luistert naar de Talking Heads-monologen, hoor je vaak een hond blaffen in de straten waar de personages op uitkijken. De meesten hebben een lage pet op van deze "lantaarnpaal-besnuffelaars", maar de enige hond die bijna in huis komt is Tina, het dier dat door Marjory wordt verafschuwd en door haar echtgenoot Stuart buiten gehouden moet worden. Zelfs dan is het alleen Stuart die van de hond houdt; Marjory's schoonmaakregime grenst aan het dwangmatige. Stuart begint Tina mee te nemen voor lange nachtelijke wandelingen, gooit zijn kleren direct in de was, gaat naakt naar bed en ga zo maar door. Dit alles terwijl er in de buurt vrouwen worden vermoord, en het duurt niet lang voordat de politie hem oppakt.

Dit is een van de duisterste delen uit de serie van Bennett. Marjory puzzelt de schuld van Stuart in elkaar wanneer ze de kans grijpt om het hondenhok buiten schoon te maken en zijn bebloede kleding vindt. Gaandeweg zien we hoe gevangen ze zit, niet alleen door haar schoonmaakobsessie, maar ook door haar huwelijk. Als Stuart vervolgens wordt vrijgesproken, is ze te doodsbang om iets te zeggen. Wanneer de hond naar de slaapkamer wordt verplaatst, voelen we dat haar lot bezegeld is. Rochenda Sandall is uitmuntend als Marjory, geen bijzonder sympathieke vrouw, maar wel iemand die overeind blijft door haar vaste structuren. De angst in haar ogen en haar smekende blikken in de camera maken dit tot een verontrustend stuk. Ze brengt perfect de complexiteit over van een vrouw op wie we boos zouden moeten zijn omdat ze bewijsmateriaal achterhoudt, maar die we tegelijkertijd toeschreeuwen om te ontsnappen uit de gevangenis waarin ze leeft.

Nadia Fall regisseert met ingehouden drama; het voelt echt als een bekentenis waarin Marjory's schuldgevoel en angst zichzelf verklaren. Het is interessant dat de tweede reeks van Talking Heads, waar dit oorspronkelijk een aflevering van was, zoveel duisterder was dan de eerste serie van tien jaar daarvoor. Geen lichte kost, maar deze remakes bieden acteerwerk van het allerhoogste niveau. Het is verfrissend om lange scènes te zien die de tijd nemen om zich te ontwikkelen.

Lees onze recensie van An Ordinary Woman Lees onze recensie van The Shrine Lees onze recensie van Soldiering On Lees onze recensie van Her Big Chance