The Ambassadors Theatre werd in 1913 geopend als metgezel van het naastgelegen <a href="https://www.britishtheatre.com/venues/st-martin-s-theatre" target="_blank" rel="noopener">St Martin’s</a>. De eerste productie (Panthea van Monckton Hoffe) was echter geen lang leven beschoren en hield het slechts 15 avonden vol. Odds and Ends, een 'intieme' revue met Alice Delysia, had meer succes en werd ruim 400 keer opgevoerd. In de vroege 20e eeuw vonden er indrukwekkende debuten plaats op dit podium; zo maakte Ivor Novello zijn opwachting in Deburau (1921) en speelde Vivien Leigh in 1935 in The Mask of Virtue, de voorstelling waarin Laurence Olivier zijn toekomstige echtgenote voor het eerst zag optreden. In 1952 ging The Mousetrap van Agatha Christie hier in première. De klassieker was ruim 20 jaar in dit theater te zien voordat de productie verhuisde naar het St Martin’s, waar het inmiddels de langstlopende voorstelling in de geschiedenis is. Na een reeks diverse producties (waaronder Christopher Hamptons bewerking van Les Liaisons Dangereuses) werd het theater gekocht door de Ambassador Theatre Group, die de zaal splitste in twee kleine ruimtes. The Royal Court Upstairs was hier gevestigd tot 1999, waarna het theater in de oorspronkelijke staat werd hersteld en de naam New Ambassadors kreeg. In het begin van de 21e eeuw stonden er intieme theaterproducties centraal, zoals Krapp’s Last Tape, Someone Who’ll Watch Over Me en The Vagina Monologues. Later volgden grotere titels als Sweeney Todd en Little Shop of Horrors. In april 2007 verkocht ATG de locatie aan Sir Stephen Waley-Cohen, die het theater renoveerde en de naam terugveranderde naar het Ambassadors. In oktober van datzelfde jaar verhuisde Stomp vanuit het Vaudeville Theatre naar deze zaal. Sinds januari 2020 is het Ambassadors Theatre weer in handen van de Ambassador Theatre Group. Tegenwoordig is het Ambassadors Theatre de thuisbasis voor een gevarieerd aanbod aan tijdelijke toneelstukken, musicals en evenementen.