Op het bekende terrein in Clerkenwell hebben door de jaren heen verschillende versies van het Sadler’s Wells-theater gestaan. De oorsprong ligt in 1683 met de opening van een bescheiden ‘Musick House’. Dankzij de vermeende helende werking van de naamgevende waterbron trok het theater een breed publiek, totdat het in de 18e eeuw in verval raakte. In 1765 opende een volledig nieuw gebouw dat onderdak bood aan uiteenlopende producties, van vaderlandslievende stukken en maritieme melodrama’s (met een vernuftig waterpodium) tot literaire bewerkingen. De bestemming veranderde echter drastisch toen het in 1875 een rolschaatsbaan werd, om drie jaar later onveilig te worden verklaard. Na de heropening als theater in 1879 werd het een geliefde plek voor music-hall-artiesten, tot het in 1896 werd omgevormd tot bioscoop. In 1915 sloten de deuren opnieuw, en pas op 6 januari 1931 kreeg het theater een nieuw leven. Deze 20e-eeuwse doorstart begon groots met ‘Twelfth Night’, met steracteurs Ralph Richardson en John Gielgud. Tevens kreeg een eigen balletschool hier een vaste repetitieruimte. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het theater gesloten, maar in 1945 volgde de heropening. Nadat het operagezelschap naar het London Coliseum was verhuisd, profileerde Sadler’s Wells zich steeds meer als dé plek voor aanstormend talent en moderne dans. Een absoluut hoogtepunt in deze periode was de bejubelde productie van Matthew Bourne’s ‘Swan Lake’ in 1995. Het huidige gebouw werd officieel geopend op 11 oktober 1998. Vandaag de dag is Sadler’s Wells nog steeds het toonaangevende podium voor dansgezelschappen van wereldformaat.