Sadler’s Wells w londyńskim Clerkenwell to miejsce o niezwykle bogatej historii, na którym przez wieki wznoszono kolejne odsłony tego słynnego teatru. Wszystko zaczęło się w 1683 roku od skromnego „Domu Muzyki”. Dzięki leczniczym właściwościom tutejszych wód oraz statusowi uzdrowiska, teatr cieszył się ogromną popularnością wśród zróżnicowanej publiczności, aż do schyłku swojej świetności w XVIII wieku. Nowy budynek, otwarty w 1765 roku, stał się sceną dla najróżniejszych widowisk – od sztuk patriotycznych i morskich melodramatów (wykorzystujących specjalną scenę wodną), po adaptacje literackie. Z czasem jednak losy gmachu potoczyły się nietypowo: w 1875 roku przekształcono go w wrotkowisko, a zaledwie trzy lata później został uznany za niezdatny do użytku. Teatr powrócił do łask w 1879 roku, goszcząc gwiazdy music-hallu, by w 1896 roku przejść kolejną metamorfozę – tym razem w kino. Po zamknięciu w 1915 roku, scena milczała aż do 6 stycznia 1931 roku. Nowy, dwudziestowieczny rozdział w historii Sadler’s Wells zainaugurował „Wieczór Trzech Króli” z legendarnymi rolami Ralpha Richardsona i Johna Gielguda. To właśnie wtedy powstała tu szkoła baletowa, która otrzymała stałą przestrzeń do prób. Po przerwie spowodowanej II wojną światową, teatr wznowił działalność w 1945 roku. Gdy zespół operowy przeniósł się do London Coliseum, Sadler’s Wells stało się przystanią dla młodych artystów i tańca współczesnego. Ten profil utrzymał się przez resztę stulecia, owocując tak przełomowymi premierami, jak słynne „Jezioro łabędzie” Matthew Bourne’a w 1995 roku. Obecne oblicze teatru możemy podziwiać od 11 października 1998 roku. Dziś Sadler’s Wells pozostaje jedną z najważniejszych scen tanecznych świata, regularnie goszcząc najbardziej prestiżowe zespoły z całego globu.