RECENZJA: Barefoot In The Park, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenzuje komedię Neila Simona „Boso w parku”, wystawianą w ramach sezonu 2023 w Frinton Summer Theatre.

Boso w parku.

Frinton Summer Theatre

18 lipca 2023

3 gwiazdki

Strona internetowa Frinton Summer Theatre

Jedną z wielu zalet cotygodniowego systemu repertuarowego w Frinton Summer Theatre jest to, że tydzień po tygodniu przenosimy się w zupełnie inne miejsca i sfery życia. Po zeszłotygodniowym spotkaniu z brytyjską rodziną królewską w opactwach i pałacach, teraz lądujemy w Nowym Jorku na pierwszym broadwayowskim hicie Neila Simona z 1963 roku. Nowożeńcy Cora i Paul wprowadzają się do swojego nieumeblowanego, zimnego loftu na Manhattanie zaledwie sześć dni po ślubie. On jest prawnikiem trzymającym się zasad i nieco sztywnym tradycjonalistą; ona jest bardziej beztroska i żądna przygód – to typ osoby, która gotowa jest biegać boso po parku w środku zimy. Choć kompletnie do siebie nie pasują i już po krótkim czasie planują rozwód, ich przeciwieństwa sprawiają, że w rzeczywistości są parą idealną. Fascynujące w oglądaniu komedii z tamtej epoki jest dostrzeżenie zalążków tego, co dziś nazywamy komedią romantyczną. Tutaj jednak pytanie nie brzmi: „Czy będą razem?”, ale raczej: „Są razem – i co teraz?!”. Trudność polega na tym, że konwenanse społeczne z lat 60. trącą dziś myszką, a sama sztuka, mówiąc szczerze, nieco już trzeszczy w szwach.

Obsada jest pełna energii, a Jamie Treacher w roli Paula stanowi doskonały kontrast dla Corie granej przez Olivię Bernstone. Na początku spektaklu aktorzy świetnie zarysowują swoje postacie, choć w trzecim akcie odniosłem wrażenie, że kłótniom zabrakło nieco pasji – w noc premierową wypadły one nieco zbyt jednostajnie i wymagały szerszej gamy emocjonalnej. Najwięcej uroku dostarczył jednak wątek poboczny. Olivia Carruthers jako Ethel, matka Corie, jest absolutnie zachwycająca w roli spiętej kobiety, która usilnie stara się nie krytykować wyborów córki. Sąsiad z góry, Victor Velasco, początkowo wydaje się dość osobliwy, zwłaszcza gdy Corie wpada na pomysł, by wysłać go na randkę w ciemno ze swoją matką! O dziwo, ten wątek sprawdza się znakomicie, głównie dzięki chemii między aktorami – i choć Simon pewnie tego nie planował, to ich historia staje się tym prawdziwym pytaniem: „Czy coś z tego będzie?”. Całość zgrabnie domyka William Meredith jako cyniczny i rzucający dowcipami monter telefonów.

Wspominałem o tym już wcześniej, ale scenografia Sorchy Corcoran to prawdziwy triumf – niemal pusta scena w pierwszym akcie zmienia się podczas antraktu w nowojorskie studio, w którym każdy z nas chciałby zamieszkać! To sprawnie zrealizowana produkcja, choć być może nie jest to najmocniejszy punkt tego sezonu, bo czas odcisnął na sztuce swoje piętno. Spektakl gramy do soboty 22 lipca.