RECENZJA: Monologi National Youth Theatre, wydawnictwo Nick Hern Books ✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje zbiór National Youth Theatre Monologues opracowany przez Michaela Bryhera i wydany przez wydawnictwo Nick Hern Books.

National Youth Theatre Monologues.

Michael Bryher

Nick Hern Books.

4 Gwiazdki

Zamów teraz

Ten fachowo opracowany przez Bryhera, pouczający i wciągający podręcznik przesłuchań gromadzi 75 monologów przeznaczonych głównie dla młodych wykonawców, choć ich uniwersalność często wykracza poza ramy teatru młodzieżowego. Wstęp prowadzi czytelnika przez optymalne sposoby korzystania z publikacji, a każdy tekst opatrzony jest analizą postaci i sceny, stawiając kluczowe pytania: do kogo mówi bohater, czego pragnie itp. Wybór monologów jest niezwykle szeroki, a autor oferuje cenne wskazówki dotyczące tożsamości płciowej i jej płynności, podkreślając wagę czytania całych sztuk, a nie tylko fragmentów, dbania o spontaniczność czy radzenia sobie z tremą. Oprócz komentarza do każdego wystąpienia, znajdziemy tu świetne ćwiczenia, takie jak prowadzenie dziennika postaci, rysowanie bohatera, gdy brakuje słów, czy tworzenie tablic inspiracji (mood boardów).

Wszystko to przygotowuje grunt pod same teksty – i śmiem twierdzić, że każdy aktor znajdzie tu co najmniej kilka inspirujących propozycji do warsztatowej pracy! Każdy monolog wyszedł spod pióra autora związanego z National Youth Theatre. Wśród cenionych twórców znaleźli się m.in. Peter Terson, którego „Zigger Zagger” był pierwszą sztuką wystawioną przez NYT i do dziś nie stracił na sile, a także Barrie Keefe, Shelly Silas, Zawe Ashton, Carol Ann Duffy czy James Graham. Klasyki takie jak „Krwawe gody” Lorki, „Król Edyp” czy „Morderstwo w katedrze” T.S. Eliota sąsiadują tu ze współczesnymi adaptacjami, takimi jak „Reluctant Fundamentalist”, „Pigeon English” czy „Private Peaceful”. Momentami odnosiłem wrażenie, być może przez kolejność tekstów, że wybór jest nieco zbyt zorientowany na londyński, wielkomiejski styl, ale w miarę lektury kolekcja otwiera się na nowe horyzonty, czego doskonałym przykładem są „Tańce w Ballybeg” Briana Friela czy „Kes” Barry'ego Hinesa.

Książka realizuje najważniejszy cel każdego zbioru monologów: przybliża czytelnikowi nowe utwory i być może nieznanych mu dotąd dramatopisarzy, rozbudzając pasję do sięgnięcia po pełne teksty dramatów (do czego autorzy konsekwentnie zachęcają). Całość wzbogacają refleksje i porady absolwentów NYT, takich jak Rachael Stirling czy Jo Cassidy, oraz wskazówki dotyczące przesłuchań od samego Matta Lucasa czy Helen Mirren. Przede wszystkim jest to pozycja przystępna, inspirująca i niezwykle ciekawa – absolutnie niezbędne uzupełnienie aktorskiej biblioteczki.