RECENZJA: The HIV Monologues, Ace Hotel Shoreditch ✭✭✭✭✭

The HIV Monologues (Monologi o HIV).

Miranda @ Ace Hotel, Shoreditch

6 lutego 2017

5 gwiazdek

REZERWUJ BILETY

Czasami jedyne, czego szukamy w teatrze, to dobra opowieść. Bez zbędnych ozdobników, efektów specjalnych czy odciągaczy uwagi – po prostu porządna historia, opowiedziana z pasją przez zaangażowaną obsadę. Dlatego z radością witamy „The HIV Monologues”, sztukę poruszającą temat wciąż uchodzący za trudny, która w dodatku czaruje publiczność w najbardziej nieoczywistym otoczeniu.

Znakomity i doskonale skonstruowany tekst Patricka Casha nie jest wcale tak ciężki czy patetyczny, jak mógłby sugerować tytuł. Wszystko zaczyna się od przezabawnej randki aktora Alexa z Nickiem z Tindera, podczas której na jaw wychodzą wszystkie słabości Alexa. Gdy Nick wyznaje, że jest nosicielem wirusa HIV, Alex próbuje uciec przez okno w łazience, mimo że obaj czują, że to może być „ten jedyny”. Następnego dnia Alex bierze udział w przesłuchaniu u Barneya, który wystawia sztukę o swojej zmarłej miłości, Ericu. Aby dostać rolę, Alex wykorzystuje chorobę Nicka, przedstawiając ją jako własną tragedię. Poprzez to spotkanie monologi łączą cztery postacie: jedno serce bije trzydzieści lat temu, gdy Eric umiera na AIDS, drugie bije dziś, obnażając zawiłości życia z wirusem HIV i wciąż żywą fobię z nim związaną.

To fenomenalna praca zespołowa i aż żal wyróżniać kogokolwiek z obsady. Denholm Spurr jako Alex to postać urocza, niezdarna i egocentryczna, a zarazem czarująca; aktor subtelnie ukazuje brak rzetelnej edukacji seksualnej i świadomości na temat wirusa, a także trudności związane z budowaniem relacji. Charly Flyte brawurowo wciela się w postać pielęgniarki Irene sprzed trzydziestu lat – to charakterna Irlandka, przerażona stygmatyzacją chorych, sprzeciwiająca się instytucjom medycznym i mediom, czule opiekująca się Erikiem i Barneyem. Kane Surrey jako Nick jest genialny w balansowaniu między strachem a dumą; gra człowieka zagubionego, który odnajduje partnera mogącego wyprowadzić go z mroku. Potężny ładunek autentyczności wnosi do spektaklu Jonathan Blake jako Barney – to właśnie on był inspiracją dla postaci granej przez Dominica Westa w filmie „Dumni i wściekli” (Pride). Blake trzyma widzów w garści, opowiadając ciepłą i wzruszającą historię o ponad trzydziestu latach przetrwania.

Choć to monologi, postacie płynnie się przenikają, a Cash ich nie ocenia, pozwalając wybrzmieć czystemu humanizmowi. Motywy Doktora Erosa, różowych storczyków i Mojito tworzą piękne, subtelne tło opowieści – Cash to zdecydowanie dramaturg, którego warto obserwować. W obliczu nadchodzącej w National Theatre epickiej inscenizacji „Aniołów w Ameryce”, ten spektakl jest idealnym wprowadzeniem, stawiającym osoby z HIV w centrum uwagi. To błyskotliwa, zabawna i przejmująca sztuka, która zasługuje na prezentację na festiwalach na całym świecie.

Gramy do 19 lutego 2017

KUP BILETY NA THE HIV MONOLOGUES