RECENSIE: The HIV Monologues, Ace Hotel Shoreditch ✭✭✭✭✭

The HIV Monologues.

Miranda @ Ace Hotel, Shoreditch

6 februari 2017

5 sterren

BOEK NU

Soms is een goed verhaal alles wat je in het theater nodig hebt. Geen franjes, geen speciale effecten, geen afleidingen - gewoon een sterk verhaal dat krachtig wordt verteld door een toegewijde cast. Alle lof dus voor The HIV Monologues, een toneelstuk dat een nog altijd beladen onderwerp aanpakt en het publiek weet te betoveren in een hoogst ongebruikelijke setting.

Het uitstekende en vakkundig geschreven stuk van Patrick Cash is minder zwaarmoedig of belerend dan de titel doet vermoeden. Het begint met acteur Alex die op een Tinder-date is met Nick; een hilarische opening waarin alle tekortkomingen van Alex genadeloos worden blootgelegd. Wanneer Nick onthult dat hij hiv-positief is, probeert Alex via het wc-raampje te vluchten, ook al voelen ze beiden dat dit wel eens 'de ware' zou kunnen zijn. De volgende dag doet Alex auditie bij Barney, die een stuk regisseert over zijn verloren liefde Eric. Alex gebruikt de status van Nick als zijn eigen tragedie om de rol te bemachtigen. Via deze ontmoeting verbinden de monologen de vier personages. Er is één hartslag van dertig jaar geleden, toen Eric overleed aan de gevolgen van aids, en één hartslag in het nu, die de complexiteit van het leven met hiv en de nog altijd aanwezige angst en vooroordelen onthult.

Dit is een fantastisch ensemble en het voelt bijna onrechtvaardig om er iemand uit te lichten. Denholm Spurr speelt Alex als een prachtige, onhandige, egoïstische maar charmante man, die op subtiele wijze het gebrek aan goede seksuele voorlichting en bewustzijn rond het virus blootlegt, evenals de uitdagingen bij het starten van een relatie. Verpleegster Irene, dertig jaar geleden, is een pittige Ierse vrouw die verbijsterd is door het stigma rond de ziekte. Krachtig vertolkt door Charly Flyte, neemt ze het op tegen de medische en mediale instituten terwijl ze voor Eric en Barney zorgt. Kane Surrey is als Nick weergaloos in het overbrengen van angst en trots in gelijke mate; een man die de weg kwijt is maar de partner vindt die hem wellicht uit zijn verdriet kan leiden. Het stuk krijgt een krachtige authenticiteit door de casting van Jonathan Blake als Barney — de man die de inspiratie vormde voor het personage van Dominic West in de film Pride. Hij houdt de zaal volledig in zijn greep terwijl hij meer dan dertig jaar aan overlevingsdrang verweeft in een warm en ontroerend verhaal.

Hoewel het monologen zijn, vloeien de personages prachtig in elkaar over. Cash velt geen oordeel over hen, waardoor de menselijkheid de boventoon voert. Zijn verwijzingen naar Dr. Eros, roze orchideeën en Mojito's schilderen een prachtig, subtiel decor op de achtergrond; hij is absoluut een toneelschrijver om in de gaten te houden. Met de epische herneming van Angels in America bij het National Theatre in het vooruitzicht, voelt dit als de perfecte opwarmer. In dit hilarische en aangrijpende stuk staan personages met hiv centraal — een productie die het verdient om op festivals wereldwijd te schitteren.

Tot en met 19 februari 2017

BOEK TICKETS VOOR THE HIV MONOLOGUES