RECENSIE: Allegro, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Gary Tushaw, Emily Bull en het gezelschap van Allegro

Southwark Playhouse

13 augustus 2016

4 sterren

Reserveer nu Southwark Playhouse gelooft duidelijk in eerherstel; na vorig jaar al grote successen te hebben gemaakt van beruchte flops als Carrie en Xanadu, hebben ze hun tanden nu gezet in Allegro.

Dit was de eerste grote misser van Rodgers & Hammerstein, ondanks het feit dat het voortkwam uit enorme successen als Oklahoma! en Carousel. Een moeizame reeks op Broadway zorgde ervoor dat de show nooit naar Londen kwam; tot nu tenminste, zestig jaar na dato.

De musical volgt vier decennia uit het leven van Joseph Taylor Jr., van zijn geboorte in een klein stadje in de Midwest tot zijn studententijd en uiteindelijke huwelijk. Hij is gelukkig en tevreden in de kleinschalige huisartsenpraktijk van zijn vader, totdat hij toegeeft aan de eisen van zijn vrouw om naar de grote stad te verhuizen. Daar wordt hij gedwongen de confrontatie aan te gaan met lastige vragen over wie hij is, waar hij voor staat en wat hij werkelijk voor zijn vrouw voelt.

Het gezelschap van Allegro

Het script is hartverwarmend puur en oprecht, al is het bij vlagen een tikkeltje te braaf en moralistisch. De productie op zijn sterkst wanneer de duistere thema's van de tweede helft worden omarmd en de realiteit van de 'American Dream' kritisch tegen het licht wordt gehouden.

Er is een charmant Grieks koor dat zijn tijd ver vooruit lijkt te zijn; het wordt effectief ingezet in de 'onderhandelingsscène', waarin zij visuele aanwijzingen geven aan de personages om hen te helpen bij hun manipulatie.

Eventuele tekortkomingen in het script worden ruimschoots goedgemaakt door de kenmerkende sterke partituur van Rodgers en Hammerstein, doorspekt met memorabele en genietbare nummers. Een topcast brengt de weelderige harmonieën prachtig ten gehore, ondersteund door een meeslepend orkest.

Gary Tushaw, Emily Bull en gezelschap

De hoofdrollen worden uitmuntend vertolkt; Gary Tushaw brengt Josephs reis van kinderlijke onschuld naar midlifecrisis briljant in kaart, terwijl Emily Bull heerlijk berekenend en ambitieus is als zijn echtgenote Jennie. Beiden beschikken over krachtige zangstemmen en weten werkelijke emotionele diepgang over te brengen.

In de bijrollen maakte Dylan Turner indruk als Josephs modieuze vriend Charlie, evenals Katie Bernstein, die een tedere vertolking neerzette als de goedgehartaardige assistente Emily. Het is een sterk ensemble, inclusief een aantal professionele debutanten, die zich stuk voor stuk uitstekend staande hielden.

Door de opstelling met publiek aan weerszijden was de ruimte vaak erg krap, wat de sublieme choreografie van Lee Proud des te indrukwekkender maakt. Vanwege de beperkte ruimte maakt de productie veelvuldig gebruik van ladders (een beetje zoals in In the Heights), wat resulteerde in veel klimwerk dat in de eerste helft wat vermoeiend begon te worden.

Het gezelschap van Allegro

Eveneens lof voor het geluidsontwerp van Andrew Johnson. De muziek en zang waren perfect in balans en dankzij de heldere dictie van de cast waren de gevatte teksten luid en duidelijk verstaanbaar.

De productie van Allegro door Thom Sutherland is een onvervalst succes, die een positieve glans geeft aan een wellicht onterecht verguisd stuk. Het is intelligent geregisseerd, perfect gezongen en ijzersterk geacteerd – een heerlijk stukje Americana in hartje SE1.

BOEK TICKETS VOOR ALLEGRO IN HET SOUTHWARK PLAYHOUSE