RECENSIE: Angels In America Part Two, National Theatre ✭✭✭✭✭

James McArdle (Louis) en Nathan Stewart-Jarrett (Belize) in Angels in America Part Two: Perestroika

National Theatre.

4 mei 2017

5 Sterren

We zijn inmiddels de politieke hervormingen van de Communistische Partij in Rusland onder Gorbatsjov in de jaren '80 vergeten; de betekenis van Perestrojka is immers 'herstructurering'. Deel twee van Tony Kushners 'fantasia' begint met een toespraak van de oudste nog levende bolsjewiek. De eerste zin die wordt uitgesproken is: "De Grote Vraag waar we voor staan is: zijn we gedoemd?". Dit zijn de enorme vraagstukken die Kushner aansnijdt, en deel twee is net zo buitengewoon en opwindend als deel één, al is het soms een tikkeltje frustrerend dat concrete antwoorden uitblijven.

Denise Gough (Harper) en Andrew Garfield (Prior)

Toen we Prior Walter voor het laatst zagen, was er een engel door zijn plafond gecrasht die hem tot profeet had uitgeroepen. En ze is geen wit, gloeiend hemellichaam; ze is ranzig, beschadigd, hitsig en menselijk! Amanda Lawrence is fantastisch in de rol, grappig en gepassioneerd, zoals ze dat eigenlijk in al haar rollen is; de fysieke aanwezigheid van de 'engelenschaduwen' is een genot om naar te kijken. Personages die we in deel één weinig zagen, komen nu tot hun recht, vooral Susan Brown als Hannah Pitt. Zij is de enige onvriendelijke mormoon die je ooit zult ontmoeten, die naar New York verhuist om haar zoon Joe te zoeken nadat hij heeft verteld dat hij homo is. Ze is briljant, praktisch en nuchter in een wereld die uit elkaar valt; haar geloof staat haar acceptatie en hulpvaardigheid niet in de weg. Dat zij een beschermer en verzorger van Prior wordt, is ontroerend en overtuigend. De scène waarin Harper en Prior een band opbouwen in het mormoonse centrum, terwijl ze naar een kitscherig diorama kijken dat wordt onderbroken door hun respectievelijke geliefden, is een komisch hoogtepunt. Het is jammer dat Harpers verhaal in deel twee wat naar de achtergrond verdwijnt, maar Denise Gough houdt je, met een brok in haar keel, meer dan betrokken bij haar lot. De cast is nog steeds briljant, waarbij Russell Tovey zijn personage zowel figuurlijk als letterlijk blootgeeft terwijl Joe zichzelf begint te 'herstructureren'.

Nathan Lane (Roy Cohn) en Nathan Stewart-Jarrett (Belize)

Het enige aids-gerelateerde sterfgeval dat we zien, is dat van Roy Cohn. Je moet lef hebben om dat zo te schrijven, en lef om het zo te spelen; Nathan Lane blinkt hier uit in de bravoure van de tekst — Kushner laat Ethel Rosenberg zelfs een slaapliedje zingen voor Cohn! Mijn punt van kritiek op deel twee is dat sommige filosofieën wat te veel 'new age' zijn en dramatisch gezien te makkelijk — de hemel is een plek "die veel weg heeft van San Francisco". Oh echt? Nou, dan is het goed. Hoewel de tekst hier en daar wat begint te ratelen, wordt het gered door de gepassioneerde vertolkingen. Ik herhaal het nog maar eens: de fenomenale prestatie van Andrew Garfield is de prijs van het kaartje alleen al waard. Zijn zoektocht om zijn profetie terug te geven is hilarisch en overtuigend — de beste acteerprestatie van het jaar tot nu toe.

Denise Gough (Harper) en Russell Tovey (Joseph)

Het decor van Ian MacNeil breidt zich in deel twee uit, ook al doet zijn hemel een beetje aan Star Trek denken en had ik gewild dat de Bethesda-fontein een wat realistischer standbeeld was, meer geworteld in de omgeving. Het stuk begint met de dood en eindigt met een aanmoediging om lief te hebben, wanneer Prior zich tot ons allemaal richt. Mijn jongere ik van vijfentwintig jaar geleden omhelsde mijn oudere ik en fluisterde: "Kijk eens hoe ver we samen zijn gekomen." Het is waar; je ziet geen KS-laesies meer. Maar LHBT-rechten zijn nog steeds kwetsbaar en kunnen met één pennenstreek worden teruggedraaid. De strijd gaat dus door. Laten we wel wezen: Angels in America is geen toneelstuk; het is een gebeurtenis, het equivalent van een 'binge-watch' sessie van een topserie. Deze briljant geacteerde productie kost dagen om te verwerken en zal je bijblijven... misschien wel tot de volgende heropvoering. Episch, buitengewoon, adembenemend — en hier komt nog een cliché — vecht voor een kaartje!

LEES ONZE RECENSIE VAN ANGELS IN AMERICA DEEL ÉÉN

BEKIJK DE FOTOGALERIJ VAN ANGELS IN AMERICA DEEL TWEE

ONTDEK MEER OVER ANGELS IN AMERICA