RECENSIE: Angry, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Tyrone Huntley in Angry in het Southwark Playhouse. Foto: Matt Martin Photography Angry

Southwark Playhouse

16 februari 2018

Vier sterren

Boek Nu Twee acteurs betreden de 'Little' zaal van het Southwark Playhouse. Terwijl het publiek aan de vier zijden van het podium plaatsneemt, staan de twee tegenover elkaar; stilzwijgend en passief-agressief. Langzaam maar zeker raken ze meer en meer opgewonden, ze staren elkaar furieus aan, de spanning stijgt. Ze lopen langs elkaar heen en cirkelen steeds dichterbij, bijna uitdagend om uit te halen. Hun speelvlak ligt verdiept in de vloer, met een verlicht rooster erboven. Door deze specifieke opstelling voelt het als de aanloop naar een boksronde. Dan barst de bom; de twee schreeuwen agressief naar elkaar en één stormt het toneel af. De ander blijft alleen achter om te beginnen aan de eerste van de monologen die samen Angry vormen, het nieuwste werk van Philip Ridley.

Alle zes de monologen zijn genderneutraal en hebben een soort tijdloosheid; locaties of exacte data worden nooit genoemd. Door deze vaagheid wisselen de twee acteurs elke voorstelling van rol. Tijdens deze specifieke voorstelling speelde 'zij' de monologen na 'hem', met intrigerende resultaten. Hoewel de teksten hetzelfde blijven, kan er veel worden afgeleid uit gender en etniciteit. Je kunt er van uitgaan dat elk van hen een totaal andere interpretatie aan de scènes geeft, en het publiek zal er ook andere contexten in zien.

Georgie Henley in Angry in het Southwark Playhouse. Foto: Matt Martin Photography Voor sommigen zijn deze twee acteurs wellicht onverwachte keuzes; zij werd op jonge leeftijd bekend door de grootschalige verfilming van The Chronicles of Narnia, terwijl hij bekender is in de wereld van de musical. Maar laat je niet misleiden: beiden zijn uitstekende dramatische acteurs die er goed aan zouden doen om in dit genre te blijven werken.

Zodra je de eerste verbazing voorbij bent dat je Lucy Pevensie het F-woord hoort gebruiken, zet Georgie Henley een verfrissend ongedwongen rol neer. Bij deze gelegenheid kreeg zij een reeks monologen toebedeeld die haar komische talent uitstekend laten zien – de kortste scène van de avond is in haar handen misschien wel de beste: een macaber verhaal over een mislukt avondje uit. Ze kreeg ook de verantwoordelijkheid voor het hartverscheurende 'Air', de langste en laatste scène, en zij is daarin een openbaring. In al haar speeches is Henley scherp, intelligent en uitermate vermakelijk, waarbij ze een prachtige veelzijdigheid als actrice toont.

Tyrone Huntley in Angry in het Southwark Playhouse. Foto: Matt Martin Photography Tegenover haar stapt Tyrone Huntley weg van het musicalgenre waar hij om bekendstaat, en hij komt moeiteloos charmant over. Hij komt het best tot zijn recht in de meer traditionele vertelmonologen, waarbij hij zijn publiek binnenhaalt met sympathie en een bedrieglijke sereniteit, om vervolgens de toeschouwers te verrassen met de ernst van de situatie. Beiden weten de aandacht van het publiek vast te houden en trekken ons mee in de mini-werelden die ze zo kortstondig creëren. Beiden zijn absoluut fantastisch. De avond is echter niet over de gehele linie consistent. Wanneer Angry goed is, is het uitzonderlijk, maar wanneer dat niet het geval is, is het teleurstellend gemiddeld, zeker voor een schrijver als Ridley. De titelmonoloog 'Angry' zorgt voor een vergeetbaar begin en is frustrerend generiek. Maar de goede momenten zijn fenomenaal, en in zowel 'Air' als het door Huntley vertolkte 'Bloodshot' komt Ridley's talent voor verraderlijk verontrustende verhalen volledig tot zijn recht. Er zit een fascinerende, onderhuidse duisternis in elke scène.

Georgie Henley in Angry in het Southwark Playhouse. Foto: Matt Martin Photography

Het geluidsontwerp heeft nog wat verfijning nodig, aangezien er weinig vernieuwend is aan het publiek zonder duidelijke reden herhaaldelijk te laten schrikken, maar het lichtplan van Cassie Mitchell wordt slim benut: het flikkert en flitst om wisselingen van locatie aan te duiden. De regie van Max Lindsay houdt goed rekening met het publiek aan alle zijden, zodat niemand iets hoeft te missen.

Dit is bij lange na niet Ridley's meest extreme werk, maar op zichzelf is het een intrigerend concept dat fantastisch wordt gespeeld; voor twee van de meest verrassende acteerprestaties van de laatste tijd is het zeker een bezoek waard. Deze monologen, stuk voor stuk complete werelden om in te duiken, zijn voorbestemd om favorieten te worden voor audities – en terecht. En geheel in de stijl van Ridley heeft Angry iets verontrustends dat nog de hele weg naar huis door je hoofd spookt. Schokkend, onheilspellend, maar diep fascinerend: Angry is een waardevolle toevoeging aan het oeuvre van Ridley.

Tot 10 maart 2018

BOEK NU VOOR ANGRY IN HET SOUTHWARK PLAYHOUSE