RECENSIE: Bed Among The Lentils, Talking Heads, BBC iPlayer ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Lesley Manville in Alan Bennetts 'Bed Among The Lentils', nu te zien via BBC iPlayer als onderdeel van de Talking Heads-reeks.

Lesley Manville in Bed Among The Lentils Talking Heads: Bed Among the Lentils.

Nu te streamen op BBC iPlayer.

5 sterren

Nu kijken

En zo komen we bij het stuk dat ik beschouw als Bennetts absolute meesterwerk. Oorspronkelijk vertolkt door Maggie Smith, maken we kennis met Susan, een domineesvrouw die diep ongelukkg is en kampt met een alcoholprobleem. Ze observeert het leven in de kerk, rouwt om het feit dat ze niet de ideale 'vicar's wife' is die van haar verwacht wordt, en begint — bijna per ongeluk — een affaire met meneer Ramesh, een Indiase kruidenier. Hij voorziet haar graag van de nodige drank wanneer de plaatselijke winkel haar met de nek begint aan te kijken. Het stuk bevat klassieke Bennett-elementen: de monoloog schest een levendig beeld van dorpskleingeestigheid en een bonte stoet personages, zoals de fanclub van de dominee, Susans opmerkingen over Jezus (“Zou hij ooit gegniffeld hebben?”), en de legendarische bloemschikstrijd met mevrouw Shrubsole. Die laatste passage alleen al (“Als je denkt dat squash competitief is, moet je eens gaan bloemschikken”) maakt de hele monoloog de moeite waard!

Er is inmiddels genoeg tijd verstreken om deze remakes te laten slagen. Veel acteurs kunnen zich meten met hun illustere voorgangers, en slechts enkelen blijven in de schaduw staan. Een handvol vertolkers heeft het stuk echter volledig naar hun hand gezet, en Lesley Manville is, zoals verwacht, ronduit magistraal als Susan. Met één enkele blik weet ze een scala aan emoties over te brengen en ze raakt de komische noten met een perfect gehoor. Ik besefte me dat een van de redenen waarom ik zo van deze monologen geniet, de ouderwetse trage close-up is. Gefilmd in de Elstree-studio's (op de set van EastEnders), zijn deze stukken geen haastige Zoom-opnames; ik waardeerde de directe verbinding tussen spreker en kijker enorm. De camera schuift tergend langzaam naar Manvilles gezicht terwijl ze tot de kern van haar verhaal komt. Zoals bij de meeste personages in Talking Heads eindigt ze er slechter aan toe dan ze begon. Nadat meneer Ramesh haar heeft overgehaald om naar de Anonieme Alcoholisten te gaan, heeft ze nu het gevoel dat ze twee kerken bezoekt in plaats van één, terwijl meneer Ramesh zijn zaak heeft verkocht en is vertrokken. Er zijn prachtige momenten waarop ze lacht om meneer Ramesh die naakt voor haar danste met slechts kleine tamboerijnen, waarna haar hartzeer haar bijna overmant terwijl ze balanceert tussen een lach en een traan. Het is een schitterende vertolking.

Regisseur Nicholas Hytner is vanzelfsprekend een vaste inspiratiebron voor Bennett en begrijpt dat de camera simpelweg moet toekijken terwijl de lagen langzaam worden afgepeld. Susan wordt beschreven als tenger, en hier wordt ze gestript tot een schim van zichzelf, totdat de harde, ongemakkelijke waarheid overblijft. Susan is het slachtoffer van gewoontes, van haar leeftijd, en van haar echtgenoot die haar levensverhaal voor eigen doeleinden gebruikt. Het is een bitterzoete komedie en hoewel het de tijdsgeest van de jaren 80 weerspiegelt, is het een verhaal dat de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Ik waardeer ook de lengte van de afleveringen: er is ruimte voor het verhaal om zich te ontvouwen. Dit is vertelkunst in zijn puurste en meest effectieve vorm.

Andere Talking Heads-recensies Lees onze recensie van An Ordinary Woman Lees onze recensie van The Shrine Lees onze recensie van Soldiering On Lees onze recensie van Her Big Chance Lees onze recensie van The Outside Dog