RECENSIE: Bryony Kimmings I'm A Phoenix Bitch, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Bryony Kimmings’ I'm A Phoenix Bitch, gepresenteerd als onderdeel van het Edinburgh Fringe Festival.

Bryony Kimmings. Foto: Tristram Kenton Bryony Kimmings, I'm A Phoenix Bitch! Edinburgh Festival Fringe

10 augustus 2019

5 sterren

Boek tickets

2016 was het jaar van de verschroeide aarde voor Bryony Kimmings. Haar zoon Frank werd ernstig ziek, de relatie met Franks vader implodeerde, ze kreeg te maken met postnatale inzinkingen en psychotische episodes, en ze verdronk bijna. Als een feniks uit de as herrezen, speelt ze haar eerste solovoorstelling in tien jaar tijd. Zelden heb ik een stuk gezien met zo'n rauwe, snijdende eerlijkheid, omgezet in krachtig, prachtig en hartverscheurend theater. Het was geruststellend haar de voorstelling te horen inleiden met de nadruk op het feit dat ze veilig is, dat de performance veilig is en dat er vangnetten zijn om haar te ondersteunen. Ze maakt gebruik van de psychotherapeutische 'Rewinding'-techniek om de plekken van haar trauma opnieuw te bezoeken, ondersteund door het sublieme decorontwerp van David Curtis-Ring en de projecties van Will Duke.

De technieken die ze inzet zijn fabelachtig theatraal. Ze begint als de Bryony van vóór 2015, maar die persoon is ze niet meer. Ze spreekt berichten in op een dictafoon voor Frank – die door herhaalde epileptische aanvallen wellicht nooit zal kunnen praten – om aan hem te geven als hij achttien is. Gedurende het stuk breekt haar kritische innerlijke monoloog naar buiten en spreekt ze met een mannenstem. De muziek van Tom Parkinson begeleidt haar door elke fase, van het hilarische ontbijtlied wanneer ze besluit Tim in haar leven te houden, tot de slotsequentie. Op sommige momenten voelt het als een film, waarbij ze effectieve hommages brengt aan horror, melodrama en B-films.

Het is een cliché, maar dit is werkelijk een emotionele achtbaan. Deze ongelooflijke vrouw heeft de littekens van haar ervaringen vormgegeven tot een inspirerende ode aan overleving en liefde. Ze is bovendien heerlijk zelfspottend en maakt direct contact met de uitverkochte zaal. Haar mantra is "ik ben sterk" en ze heft gewichten terwijl ze de dieptepunten van haar trauma deelt. Haar enige grote wens, een reactie krijgen van Frank, is diep ontroerend. Ik hoop dat dit proces haar helpt, want de liefde en steun vanuit het publiek waren tastbaar. Buitengewoon theater, absoluut niet te missen.