RECENSIE: Cats, New Wimbledon Theatre ✭✭✭✭

De cast van Cats. Foto: Alessandro Pinna Cats

New Wimbledon Theatre (UK Tour)

7 november 2016

4 sterren

Informatie over de tour

Naar het schijnt werd de oudste kat ter wereld maar liefst 38 jaar oud, maar de kattenclan van Andrew Lloyd Webber komt aardig in de buurt. 35 jaar na de première in het New London Theatre sieren ze opnieuw het podium tijdens de Britse en internationale tournee van 'Cats'. Hoewel ik bekend was met de show, was dit mijn eerste keer op het Jellicle Ball (het IJlebollenbal). Ondanks de indrukwekkende grandeur en momenten die mijn hart sneller lieten kloppen, bleef ik verward achter.

Emily Langham (Rumpleteazer) en Joe Menry (Mungojerrie). Foto: Alessandro Pinna In zijn ‘Old Possum’s Book of Practical Cats’ schreef T.S. Eliot: “The Jellicle moon is shining bright, Jellicles come to the Jellicle Ball”. Het is deze nacht waarin ons verhaal zich afspeelt: de wijze Oude Deuteronoom zal één kat kiezen die herboren mag worden om een nieuw leven te leiden. Vanuit de indrukwekkende schroothoop van decorontwerper John Napier kruipen de katten tevoorschijn; sommigen sluipen onder het afval vandaan, anderen schieten door de zaal. We zien Jennyanydots – de luie kat; het ondeugende duo Mungojerrie en Rumpleteazer; en Gus – de theaterkat. Rum Tum Tugger, Jemima en Bustopher Jones zijn er ook, allemaal hopend op dat nieuwe Jellicle-leven. Bijzonder indrukwekkend (misschien omdat ik al moeite heb om mijn eigen wenkbrauwen recht te tekenen, laat staan een set gedetailleerde snorharen) is het fijnzinnige grime-ontwerp van Napier. Het versterkt de unieke persoonlijkheid van elke kat, wat nog eens extra wordt benadrukt door de subtiele dierlijke trekjes van de acteurs. Uiteindelijk is het Grizabella – de gevallen glamourkat, aanvankelijk verstoten door de groep – die door Oude Deuteronoom wordt gekozen om naar de 'Heaviside Layer' te gaan voor haar wedergeboorte, nadat ze heeft gezongen over haar 'Memory' en de dagen dat haar leven nog mooi was. Het moet gezegd worden: Marianne Benedict geeft als Grizabella de beste vertolking van deze wereldberoemde hit die ik ooit heb gehoord. Tijdens het climax-crescendo barst haar stem van pure oprechtheid; het ovationele applaus (dat ongetwijfeld elke avond zal klinken) is dan ook meer dan verdiend.

Marianne Benedict als Grizabella. Foto: Paul Coltas

Er zijn wat wijzigingen in de show aangebracht. Rum Tum Tugger, ooit een flirterige en brutale kater, is nu een breakdansende straatkat met een gouden ketting en een hiphop-soundtrack, wat eerlijk gezegd nogal uit de toon valt bij de rest van de voorstelling. Met de populariteit van 'In the Heights' en het succes van 'Hamilton' (waar Londen met smart op wacht), is rapmuziek zeer actueel in het theater, maar deze poging om het personage te moderniseren werkt voor mij niet.

‘Cats’ drijft voornamelijk op dans, wat verfrissend is tussen alle volledig gezongen musicals. De 'moggies' vertellen hun verhaal en vieren elkaar middels ballet en acrobatiek die bruisen van vitaliteit. De choreografie van Gillian Lynne is indrukwekkend strak en scherp, uitgevoerd door een cast met een benijdenswaardig uithoudingsvermogen. Als ik in de huid van Oude Deuteronoom zou kruipen en één kat moest kiezen om aan mijn voeteneind te slapen, dan werd het Lee Greenaways Skimbleshanks – de spoorwegkat. Ik werd direct gegrepen door zijn karakter en het is een van mijn favoriete nummers uit de partituur.

Lee Greenaway als Skimbleshanks. Foto: Alessandro Pinna

Ik had verwacht met een overweldigend gevoel van euforie achter te blijven: dit is immers een musical over verzoening en het vieren van individualiteit. Het is visueel prikkelend en de cast speelt met bewonderenswaardige passie. Het is een gepolijst, intelligent stuk. Toch voelden sommige scènes wat langdradig aan en dwaalden mijn gedachten af. Bepaalde kattenverhalen konden me minder boeien, wellicht omdat ik te weinig ruimte kreeg om mijn eigen conclusies te trekken. Er wordt mij verteld dat ik bang moet zijn voor Macavity en dat ik van Oude Deuteronoom moet houden, in plaats van dat ik dat zelf mag ervaren. Voor wie nog nooit een theatervoorstelling heeft gezien, is dit een geweldige binnenkomer; het was magisch om het gefluister van de jongste toeschouwers te horen terwijl de katten tussen hen door slopen. Toch zit ik in een 'it's not you, it's me'-moment. Moet ik als criticus de sterke punten negeren omdat het mij persoonlijk niet echt raakte? Dat zou onrechtvaardig zijn. Geef mij Lloyd-Webbers gemaskerde spook en zijn 'Angel of Music' en ik smelt weg, maar 'Cats' is simpelweg niet helemaal mijn 'cup of tea'.

Ach ja, ik ben toch altijd al meer een hondenmens geweest.

ONTDEK MEER OVER DE CATS UK TOUR