RECENSIE: Fly Half, RADA Festival ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Fly Half door Gary Lagden, gepresenteerd als onderdeel van het RADA Festival.

Fly Half

RADA Festival

27/6/18

5 Sterren

WAARSCHUWING: Deze recensie bevat een flinke dosis Welshe sentimentaliteit en trots. Zonder excuses!

Het toneelstuk van Gary Lagden is bedrieglijk sober. Gespeeld op een nagenoeg leeg podium, met slechts de gitaren van de muzikant in de aanslag, vertelt het stuk over Wales, rugby en vooral over de gemeenschapszin die de sport koestert en stimuleert. Het mag dan eenvoudig ogen, het script van Lagden is zo diep als een kolenmijn.

Verteld door Darren, een typische Welshman, zijn de mannen aan de muren van zijn rugbyclub zijn grote helden. Hij blikt terug op zijn leven: als kleine jongen met zijn vader naar de wedstrijden, zelf spelen tot een blessure roet in het eten gooide, en de trots wanneer hij zijn zoon het stokje ziet overnemen. Het is een stuk recht uit het hart; de in Port Talbot geboren Lagden weet alles van de Welshe passie, de mythologie rondom rugby en de realiteit van het arbeidersbestaan. Er zijn humoristische anekdotes, vooral over zijn aartsvijand Barry Highland (natuurlijk bijgenaamd Barry Island!), en hij is een begenadigd verteller die moeiteloos andere personages tot leven wekt. Zijn prachtige stem doet bij vlagen denken aan de legendarische Richard Burton.

Originele liedjes vertolkt door Gareth Moulton vormen een sterke tegenhanger van het verhaal. Vanaf het begin is de sfeer in de regie van Geoff Bullen bijna spookachtig; deze mannen verdwijnen in rap tempo naarmate rugby zakelijker wordt en de industrie uit het landschap wordt weggevaagd. Het is als een groot compliment bedoeld wanneer ik zeg dat de teksten doen denken aan Dylan Thomas, zeker in de slotpassage waarin hij 'raast' tegen het verlies van saamhorigheid, de transformatie van rugby tot een braver spel, en de woede over het feit dat wanneer de hoogovens sluiten — wat onvermijdelijk zal gebeuren — de generatie die gevormd is door zware arbeid er niet meer zal zijn, net als de mijnwerkers voor hen.

Ik was even bang dat mijn eigen Welshe wortels mij bevooroordeeld maakten, maar de unanieme staande ovatie bevestigde dat dit stuk een viering en herdenking van een gemeenschap is die ver voorbij de grenzen van Wales reikt. Prachtig verteld, ga dit zien als je de kans krijgt.

ONTDEK MEER OVER FLY HALF