RECENSIE: Girls, Soho Theatre ✭✭✭✭✭

Girls

Soho Theatre

29 september 2016

5 sterren

Boek tickets

Ontmoet Haleema, Ruhab en Tisana – drie schoolmeisjes die uit hun dorp zijn ontvoerd en, samen met vele anderen, gevangen worden gehouden. Hun dorp wordt nooit bij naam genoemd en het jaartal blijft ongewis, maar de parallellen met de ontvoeringen door Boko Haram in 2014 zijn te overduidelijk om te negeren. Alle drie verlangen ze wanhopig naar huis: de naïeve Tisana droomt van een heldenonthaal, terwijl de cynische Haleema in de beschutting van de nacht een geïmproviseerd mes slijpt. Ruhab, de derde van het drietal, doet ondertussen alles wat nodig is om te overleven.

Tussen de bedrijven door maken ze echter ruzie, vertellen ze schunnige grappen, praten ze over jongens, zingen, dansen en spelen ze – kortom, ze gedragen zich als de tienermeisjes die ze zijn. Deze vlagen van vreugde doorbreken de onzekere monotonie van hun gevangenschap. Ze praten over Beyoncé en Rihanna, steken de draak met vrienden en familie en balen dat ze geen Big Brother kunnen kijken. Deze culturele verwijzingen fungeren als ijkpunten van tijd en plaats, waardoor het publiek er pijnlijk aan herinnerd wordt dat dit zich nu afspeelt, in onze wereld van de Kardashians, Twitter-feeds en herhalingen van Family Guy. Deze meisjes hadden normale jongeren moeten zijn met normale problemen, in plaats van te moeten vechten voor hun leven in een gijzelaarskamp. In een ander leven hadden de personages van schrijfster Theresa Ikoko gewone pubers kunnen zijn, en dat is precies wat Girls zo bijzonder maakt, en zo verontrustend dichtbij brengt.

Het meeslepende stuk van 90 minuten verspilt geen seconde terwijl het voortraast naar de onvermijdelijke, hartverscheurende ontknoping. Het resultaat is onverbloemd verwoestend en zal je nog lang na het verlaten van de zaal bijblijven. Maar Girls is ook grappig – op een onverwachte, vurige en uitdagende manier – wanneer het trio met elkaar praat met die heerlijke, ongefilterde openheid die alleen bij een hechte vriendschap hoort.

De driekoppige vrouwelijke cast is fabelachtig getalenteerd. Ze reageren op elkaar met een ontroerend realistische puberale energie en schieten net zo snel tussen emoties en stemmingen als elke andere tiener. Anita-Joy Uwajeh als Haleema is een uitstekend tegenwicht; stoer tegenover de huiselijke vrouwelijkheid van de anderen, maar ook hartverscheurend loyaal en beschermend. Zij en Abiola Ogunbiyi (Tisana) zijn fantastisch in hun rollenspellen, waarin ze een droomwereld creëren waarin ze succesvol zijn en worden toegejuicht, maar bovenal: veilig zijn. Yvette Boakye’s vertolking van Ruhab is subtiel maar betoverend.

Het lichtontwerp van Andy Purves is werkelijk meesterlijk; hij speelt met plotselinge duisternis en flikkerend licht om een sluimerende paniek te suggereren – een alomtegenwoordig gevoel van gevaar op de achtergrond. Het hellende, claustrofobische decor van Rosanna Vize doet dienst als zowel een bos als een dorpshut, waarbij de surrealistische roze en paarse tinten de spot lijken te drijven met een meisjesachtige slaapkamer. Het speelvlak is teruggebracht tot een smalle strook van het podium, waardoor het publiek bovenop de actie zit en gedwongen wordt te kijken en te erkennen dat dit echt gebeurt.

Als een rauwe herinnering aan het feit dat de meisjes van Boko Haram, en talloze anderen, nog steeds niet thuis zijn, is Girls confronterend zonder belerend te worden, en oprecht zonder ongeloofwaardig te zijn. Met krachtig schrijfwerk en even sterke vertolkingen is Girls deze herfst een absolute aanrader.

Te zien tot 29 oktober

BOEK TICKETS VOOR GIRLS IN HET SOHO THEATRE