RECENSIE: Grandma Saves The Day, New Wolsey Theatre ✭✭

Paul T Davies recenseert Grandma Saves The Day, gebaseerd op de iconische stripfiguren van Ronald Giles, nu te zien in het New Wolsey Theatre.

De cast van Grandma Saves The Day. Foto: Robert Day Grandma Saves the Day!

New Wolsey Theatre, Ipswich.

1 mei 2019

2 Sterren

Boek Nu

In de traditie van hun geliefde Rock 'n' Roll Panto's presenteert het New Wolsey Theatre deze musical rond de familie Giles, de sterren uit de immens populaire stripreeks van Ronald Giles. Deze getekende familie debuteerde in 1945 in de Daily Express en was tot 1991 te zien in de Sunday Express. Giles woonde jarenlang in Witnesham, vlakbij Ipswich, en wordt in de stad geëerd met een standbeeld van 'Grandma Giles' in het centrum. Hoewel dit officieel geen Rock 'n' Roll Panto is, komt de voorstelling voort uit de sterke traditie van acteur-muzikant producties waar het theater om bekendstaat. Deze aanpak leverde eerder prachtige voorstellingen op als Once en Made in Dagenham, maar hier slaat het concept de plank mis. Dat ligt vooral aan het lompe, onbeholpen script van Phil Wilmott, waarin de samenhang ver te zoeken is.

De familie Giles verhuist in 1987 naar een sociale huurwoning in Ipswich, pal naast de snobistische, omhooggevallen familie Stinkleton. We zien een verhaal over onmogelijke liefde tussen de jonge Bridget Giles en Larry Stinkleton, verweven met politieke tegenstellingen. Helaas voelt het vanaf het begin alsof de playlist eerst werd vastgesteld en het script er daarna als een soort legpuzzel omheen is gebouwd – en je ziet de grappen al van mijlenver aankomen. Als mevrouw Stinkleton 'Eileen' heet, weet je direct dat haar hitsige echtgenoot 'Come On Eileen' gaat zingen. En als dochter Carol een oogje heeft op een jongen in de visboer, kun je erop rekenen dat hij denkt dat hij Elvis is. Grandma Giles is in de strips altijd stil, maar krijgt hier één woord – 'Gertcha' – als startsein voor het nummer van Chas & Dave. Ja, het is werkelijk zo subtiel.

Er zijn gelukkig pluspunten, met name het voortreffelijke decor- en kostuumontwerp van Cleo Pettit. Zij weet de sfeer van de strips perfect te vangen, waardoor de familie Giles direct herkenbaar is voor de liefhebbers. De cast is ook geweldig en werkt zich uit de naad. Guy Freeman is hilarisch als de smoorverliefde Larry, uitstekend bijgestaan door Grace Lancaster als Bridget. Steve Simmonds vermaakt het publiek als Grandma en Ben Goffe is ijzersterk als Eric Giles. De socialist in mij kon de politieke stellingname van de musical wel waarderen, maar ik zal het nooit kunnen accepteren dat Thatcher 'Killer Queen' en 'One Way or Another' zingt, hoe goed Alice Keedwell het ook brengt.

De grappen doen denken aan de jaren '70 en '80 en passen volledig in het genre van de 'Carry On'-films. Daar is op zich niets mis mee, maar bijna veertig jaar geleden bracht Spitting Image dit soort materiaal al met veel meer scherpte en satire. Deze show is ongeveer even subtiel als een beschonken feestganger die op een zaterdagnacht over het standbeeld van Grandma in het centrum van Ipswich klimt. Toch kent het New Wolsey zijn pappenheimers. Deze voorstelling zal iemand onder de veertig weinig tot niets zeggen. Het helpt ook als je uit Ipswich komt, omdat de grappen erg lokaal zijn (opnieuw een typisch pantomime-kenmerk), en als je het werk van Giles kent, dat juist scherpe kritiek leverde op de wereldpolitiek via die ene getekende familie. Het publiek dat binnen die doelgroep viel, had een topartond, en er bestaat geen twijfel over dat dit een echte 'crowdpleaser' is.

Tot 18 mei

RESERVER TICKETS VOOR GRANDMA SAVES THE DAY