RECENSIE: Home, I'm Darling, Frinton Summer Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt het toneelstuk Home, I'm Darling van Laura Wade, dat momenteel te zien is als onderdeel van het Frinton Summer Theatre-seizoen.

Home, I’m Darling.

Frinton Summer Theatre.

2 augustus 2022

4 sterren

Website van het Frinton Summer Theatre Bijna vier jaar nadat ik de productie van het National Theatre zag, ben ik verheugd dat het Frinton Summer Theatre mij, en het lokale publiek, de kans biedt om Laura Wade’s voortreffelijke, geestige en verontrustende stuk opnieuw te beleven. Judy heeft, samen met haar man Johnny, hun huis volledig ingericht in jaren 50-stijl. Ze probeert uitsluitend originele spullen te bemachtigen, zoals de koelkast, draagt kleding uit die tijd en koopt alleen lokale, duurzame producten. Ze heeft er bewust voor gekozen om huisvrouw te worden en omarmt die levensstijl volledig, bewerend dat ze zielsgelukkig is. Maar de realiteit klopt onverbiddelijk aan de deur: de hypotheekachterstand loopt op en terwijl haar relatie begint te wankelen, wordt de façade onhoudbaar. Ze heeft zichzelf gevangen gezet in een schilderij van Edward Hopper en weet niet hoe ze eruit moet komen.

Het ensemble is fantastisch, met in het middelpunt de uitmuntende Sarah Lambie als Judy, die vakkundig de lagen van idealisme weggepeld om de wanhoop daaronder te onthullen. Ze vindt haar gelijke in Jamie Treacher als Johnny; we voelen oprecht met hem mee wanneer hij onthult dat hij dit leven eigenlijk niet wil, dat hij er niet tegen kan om op zijn wenken bediend te worden, en dat hun levenskeuze zijn toekomst in de buitenwereld schaadt. De show wordt echter gestolen door Tracy Collier als Sylvia, Judy’s moeder. Als 'echte' feminist prikt zij Judy’s bubbel door met een vlammend betoog in de tweede acte, dat een welverdiend applaus oogst. Eveneens sterk zijn Emma Grace als vriendin Fran en Duncan Wilkins, die op gepaste wijze gluiperig gestalte geeft aan Marcus, wiens poging tot een financiële deal met Judy iedereen een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Muireann Gallen maakt een zelfverzekerd professioneel debuut als Alex, de baas van Johnny. De cast is uitstekend naarmate de spanning stijgt, en een effectieve flashback-scène biedt de nodige context voor Judy’s keuzes.

Zoals vaker bij premières viel nog niet elke grap even goed, en hoewel ik de beperkingen van het podium en de backstage-ruimte begrijp, duurden de scène- en kostuumwissels veel te lang; het publiek keek regelmatig naar een leeg toneel. Ook kiest regisseur Melissa Aston-Munslow ervoor om veel dialogen achterin de keuken te plaatsen, wat vrij ver verwijderd is van de achterste rijen in de zaal, waardoor een belangrijke onthulling na tien minuten helaas aan kracht inboet. Maar de vaart zal ongetwijfeld in de voorstelling komen, en de kostuums van Neil Gordon zijn een triomf, evenals het weergaloze decor van Sorcha Corcoran. Als u niet weet wat u kunt verwachten, is dat eigenlijk de beste manier om dit stuk te ervaren. Deze sterke productie is een perfecte kennismaking met het genie van Laura Wade.

WEBSITE VAN HET FRINTON SUMMER THEATRE