RECENSIE: Showstopper! The Improvised Musical, Apollo Theatre ✭✭✭✭✭

Dylan Emery, Justin Brett, Ruth Bratt, Andrew Pugsley, Lucy Trodd, Adam Meggido en Philip Pellew in Showstopper. Foto: Geraint Lewis. Showstopper! The Improvised Musical.

Apollo Theatre

30 september 2015

5 sterren

Koop tickets voor Showstopper!

Een uniek probleem voor een theaterrecensent: hoe beoordeel je een productie die nog niet is bedacht, laat staan gerepeteerd? Een musical zonder script, zonder partituur, zonder thema en zonder ster? En toch staan ze er: dat is het bijzondere raadsel van Showstopper! The Musical, die gisteravond in het Apollo Theatre aan zijn eerste volledige West End-seizoen begon (na eerdere gastoptredens).

Tsja, zoals Rodgers en Hammerstein ons adviseren: 'Climb Every Mountain'. Dus, daar gaan we.

Het concept achter Showstopper! is even simpel als duivels lastig. Een handjevol performers, een verzameling kleurrijke en aanpasbare mix-and-match kostuums, wat eenvoudige IKEA-achtige decorstukken, een trio vlijmscherpe muzikanten die paraat staan met talloze riffs en vamps, een krijtbord en een gevatte, charmante gastheer: dat zijn de basisingrediënten. De unieke smaak komt echter van het onvoorspelbare publiek.

De gastheer ontlokt suggesties aan de zaal: Wat voor soort musical wilt u zien en horen? Welke muziekstijl? Wat voor openingsnummer? Welke thema's moeten we verkennen? Speciale plotwendingen? Afhankelijk van hoe gek en eigenzinnig het publiek is, kan het resultaat adembenemend zijn: een 19e-eeuwse Chinese fabel over gedwongen huwelijken, vlinders en 'spotted dick' pudding, met muziek in de stijl van Gershwin en Lloyd Webber, een vorm die bij Mozart zou passen, een plot over pinguïnpoep en een openingsnummer in de stijl van Hair. Dat soort werk. Zodra de verzoeken binnen zijn, begint de cast direct met het creëren en uitvoeren van de gevraagde musical. Ter plekke. Zonder repetitie, zonder script en zonder vangnet. Gaan met die banaan!

Wie regelmatig naar het theater gaat, heeft ongetwijfeld wel eens dat zeldzame, vreselijke maar stiekem heerlijke moment meegemaakt dat een acteur zijn tekst vergeet, een rekwisiet weigert, een deur niet opengaat of een jurk uit elkaar valt. Je herkent dat specifieke moment van bevroren schrik en verwondering op de gezichten van de cast; sommigen vechten om door te gaan, terwijl anderen – meestal tevergeefs – hun lachen proberen in te houden. Showstopper! gedijt op zulke momenten; sterker nog, de adrenaline van de onzekerheid over de keuzes van medespelers voedt juist de komedie en creativiteit.

Omdat het een premièreavond voor de pers was, moest de gastheer het publiek af en toe een beetje temperen en suggesties afwimpelen die ertoe zouden leiden dat de cast "een beetje te diep in hun eigen navel zou staren". Desondanks was het gekozen thema van de avond de Daily Mail: een verhaal over onderdrukte, beantwoorde en gewroken liefde in de wereld van de sensatiepers. Klinkt dat zo droog als woestijnzand?

Philip Pellow, Andrew Pugsley, Justin Brett, Ruth Bratt, Lucy Trodd en Adam Meggido in Showstopper. Foto: Geraint Lewis

Het was hilarisch.

Verfrissend, spannend, ontzettend grappig, rauw, satirisch en van een gepolijste vindingrijkheid. Er is niets vergelijkbaars op West End. Het kan alle kanten op, alles doen, alles zeggen of zingen – en de passie spat er vanaf.

Er wordt een enorme hoeveelheid talent ingezet bij elke Showstopper!-voorstelling. De bezetting wisselt per show, maar het team bestaat uit Ruth Bratt, Justin Brett, Dylan Emery, Pippa Evans, Susan Harrison, Sean McCann, Adam Meggido, Philip Pellew, Andrew Pugsley, Oliver Senton, Lucy Trodd en Sarah-Louise Young. Geen onvertogen woord of valse noot te bekennen. Als ensemble zijn ze zo goed op elkaar ingespeeld en vertrouwd met elkaars stijl, dat de improvisatie een niveau van professionaliteit bereikt dat eerlijk gezegd verbluffend is.

Er staan musicals op West End met een vast script die nog niet in de buurt komen van het vakmanschap, de opwinding en de pure genialiteit van Showstopper!

Dylan Emery is uitstekend als de charmante maar scherpe gastheer – zijn interactie met het publiek is fantastisch, vooral aan het begin van de tweede akte wanneer hij de tweets behandelt die enthousiaste toeschouwers hebben ingestuurd met suggesties. Hij houdt het moederschip op koers; hij kan ingrijpen en de actie stilleggen wanneer hij denkt dat de spelers een pauze kunnen gebruiken, of wanneer een onderbreking een nieuw idee naadloos in het verhaal kan verweven. Hij is bescheiden in zijn interventies, maar elke keer dat hij het doet, gaat het niveau omhoog.

Dylan Emery in Showstopper. Foto: Geraint Lewis.

Er was bijzonder sterk spel van Ruth Bratt (als een heerlijk afschuwelijke hoofdredacteur, het type dat probleemloos zou kunnen bevallen van Darth Vader terwijl ze aan een martini nipt en een falende journalist ontslaat), Pippa Evans (een stagiaire met machtswellust en een onvermogen tot monogaam zijn), Sarah-Louise Young (een raadselachtige tachtigjarige juffrouw van de catering), Andrew Pugsley (de sullige brilmans die smacht naar het meisje), Justin Brett (de muzikale nerd die óók naar haar smacht) en Adam Meggido (de manus van alles, met een hilarische cameo als een homoseksuele man die heel openhartig is over waarom zijn relatie strandde). Alleen al het terugdenken aan hun capriolen laat me hier achter mijn bureau weer hardop lachen.

Ik neurie de finale van de eerste akte, 'My Time To Change', nog steeds mee; zo aanstekelijk was de spontane melodie. Het op West Side Story geïnspireerde 'Snap! Crackle! Pop!' was werkelijk tranen met tuiten lachen, vol van die herkenbare nep-Jets/Sharks momenten waar Jerome Robbins de kriebels van zou krijgen. Het op Mamma Mia geïnspireerde 'Things Are Gonna Change Round Here' was ook een hoogtepunt, en ik had die vlijmscherpe ballade over de liefde die Meggido en Brett voor elkaar zongen wel op willen slaan om vaker te horen. Muzikaal gezien was dit beter dan je redelijkerwijs mag verwachten – slim, satirisch en swingend. Een kadootje van een geïmproviseerde partituur.

De muzikanten zijn verbluffend in hun trefzekerheid. Nooit kijkt er iemand bezorgd over de maatslag, een tempowisseling of een onvermijdelijke modulatie. Er zullen ongetwijfeld ingestudeerde signalen zijn om dit makkelijker te maken, maar hoe je het ook bekijkt: deze muzikanten hebben de zwaarste avond van iedereen in een West End-orkestbak (of op het podium) en ze leveren keer op keer. De muziek die ze spelen zit vol met inside jokes, passend bij de stijlen die ze moeten nabootsen. Geweldig vermaak.

Geen enkel publiek zal ooit de voorstelling zien die ik zag, net zoals ik niet de voorstelling zal zien die de bezoekers van morgen krijgen. In dat opzicht is Showstopper! absoluut uniek. En een fenomenale prestatie.

Ga kijken, en ga nog eens. Het is onvermoeibaar en onweerstaanbaar plezier van een ontzettend hoog niveau. Het herinnert je eraan hoe opwindend en meeslepend musicaltheater echt kan zijn.

Absoluut onmisbaar!

Showstopper! The Improvised Musical - Boek nu