RECENSIE: Sleepless the musical, Troubadour Wembley Park ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Sleepless the musical met Jay McGuiness en Kimberley Walsh in het Troubadour Wembley Park Theatre.

Kimberley Walsh (Annie), Jack Reynolds (Jonah) en Jay McGuiness (Sam) in Sleepless: A Musical Romance. Foto: Alastair Muir Sleepless: A Musical Romance

Troubadour Wembley Park Theatre, Londen

Drie sterren

Boek hier tickets voor Sleepless

Terwijl de wereld in de greep is van een pandemie, biedt de nieuwe musicalversie van de bekende romcom Sleepless in Seattle een heerlijk paar uurtjes puur escapisme. Hoewel de twee hoofdpersonages het grootste deel van het verhaal maar liefst 4.300 kilometer van elkaar verwijderd zijn, vergeet je de social distancing bijna – ondanks het feit dat je daar met een mondkapje op zit, op minstens een meter afstand van iedereen buiten je eigen 'bubbel'.

In de voetsporen van de film uit 1993 neemt Sleepless: A Musical Romance je mee terug naar de jaren '90, een tijd voor de mobiele telefoon en sociale media. De aangename jazz- en swingmuziek doet denken aan de soundtrack van Harry Connick Jnr voor die andere romcom-klassieker, When Harry Met Sally, en voert nostalgisch terug naar een tijdperk van klassieke romantiek. Het zijn de romantische films en liedjes van weleer die de jonge verzorgster Annie inspireren om op zoek te gaan naar weduwnaar Sam, nadat zijn 10-jarige zoon Jonah hem heeft overgehaald om op de radio te vertellen over zijn wens om opnieuw de liefde te vinden. Annie woont in Baltimore, Sam in Seattle, en het verhaal volgt de verwikkelingen die hen onvermijdelijk bij elkaar moeten brengen.

Harriet Thorpe (Eleanor) en Kimberley Walsh (Annie) in Sleepless. Foto: Alastair Muir

De rollen die Meg Ryan en Tom Hanks in de film vertolkten, worden met veel charme gespeeld door Kimberley Walsh en Jay McGuiness, die opnieuw herenigd zijn na hun hoofdrollen in de musicalversie van Big vorig jaar. Onder leiding van regisseur Morgan Young en schrijver Michael Burdette is de productie strak en vlot, al gaan sommige grappen door de enorme omvang van het Troubadour Wembley Park Theatre helaas een beetje verloren. Ondanks dat spat de vonk er op veel momenten vanaf. Harriet Thorpe is als Annie's moeder een genot om naar te kijken in haar weinige scènes, terwijl Cory English perfect is als Sam's warrige maar goedaardige vriend Rob. Verder zijn er sterke rollen van Daniel Casey als Annie's neurotische verloofde Walter, Tania Mathurin als haar beste vriendin Becky, Charlie Bull als Sam's date Victoria en Dominique Planter als één van zijn meer fanatieke aanbidsters. Van de vier jongens die de rol van Jonah afwisselen, maakte Jobe Hart op de avond dat ik er was indruk, zowel qua spel als zang.

Cory English, Tania Mathurin, Kimberley Walsh, Jay McGuiness, Harriet Thorpe en Daniel Casey in Sleepless. Foto: Alastair Muir.

De choreografie is ingetogen – de makers omschrijven het zelf meer als een 'toneelstuk met muziek' – maar de aanstekelijke score van Robert Scott (muziek) en Brendan Cull (liedteksten) kent verschillende hoogtepunten. Denk aan de krachtige uitsmijter van de eerste akte door Annie, 'Things I Didn’t Do', het charmante duet 'Are You Looking Up?' en het energieke showstuk van Rob en Jonah, 'Now or Never'. Sommige nummers blijven echt hangen, zoals Annie's vrolijke 'It’s Out Of My Hands' dat nog steeds in mijn hoofd zit.

Het inventieve decor van Morgan Large is geïnspireerd op Sam's beroep als architect en toont strakke stadssilhouetten en lijntekeningen. Dankzij het videodesign van Ian William Galloway en het lichtplan van Ken Billington is het decor constant in beweging zonder af te leiden. Op zijn best is Sleepless: A Musical Romance hartverwarmend en kan het zelfs een traantje doen laten – en niet alleen omdat het voor het eerst sinds maart is dat we weer van live optredens en een live orkest in een theater kunnen genieten.

Jack Reynolds (Jonah) en Jay McGuiness (Sam) in Sleepless. Foto: Alastair Muir

Er is absoluut geen reden voor ongerustheid over het coronavirus tijdens een bezoek aan deze show. Voor binnenkomst wordt de temperatuur gemeten en iedereen draagt binnen verplicht een mondkapje. Ik merkte al snel niet eens meer dat ik er een op had, al zijn er ook transparante spatschermen beschikbaar. Mensen zitten in hun bubbel op gepaste afstand van elkaar, terwijl de looproutes door het personeel strak worden beheerd. Ook zijn er overal desinfectiemiddelen beschikbaar. De bars zijn open en in het ruime theater is er genoeg plek om afstand te houden, zowel voor de show als tijdens de pauze. Hoewel de zaal van de Troubadour ruimte biedt aan 2.000 mensen, worden er slechts 400 stoelen per voorstelling bezet. Het is misschien niet ideaal, maar voor nu is het de beste en veiligste manier om van live theater te genieten.

Te zien tot en met 27 september 2020

BOEK HIER TICKETS VOOR SLEEPLESS