RECENZJA: Musical Sleepless w Troubadour Wembley Park ✭✭✭

Mark Ludmon ocenia musical Sleepless z Jayem McGuinessem i Kimberley Walsh w roli głównej, wystawiany w Troubadour Wembley Park Theatre.

Kimberley Walsh (Annie), Jack Reynolds (Jonah) i Jay McGuiness (Sam) w musicalu Sleepless: A Musical Romance. Fot. Alastair Muir Sleepless: A Musical Romance

Troubadour Wembley Park Theatre, Londyn

Trzy gwiazdki

Zarezerwuj bilety na Sleepless tutaj

W czasach, gdy świat zmaga się z globalną pandemią, nowa adaptacja muzyczna klasycznej komedii romantycznej Bezsenność w Seattle oferuje kilka godzin zachwycającej eskapizmu. Choć główni bohaterowie przez większość czasu przebywają w odległości 4500 kilometrów od siebie, można niemal zapomnieć o dystansie społecznym u2013 mimo siedzenia w maseczce, co najmniej metr od osób spoza Twojej u201ebańkiu201d.

Podążając śladem filmu z 1993 roku, Sleepless: A Musical Romance przenosi nas z powrotem do lat 90., do czasów sprzed telefonów komórkowych i mediów społecznościowych. Dzięki przyjemnej ścieżce dźwiękowej opartej na jazzie i swingu, musical przywołuje na myśl klimat Harry'ego Connicka Jr. z innego klasyka u2013 Kiedy Harry poznał Sally u2013 nostalgicznie nawiązując do ery staromodnego romansu. To właśnie romantyczne filmy i piosenki z przeszłości inspirują młodą kobietę, Annie, do poszukiwań wdowca o imieniu Sam, po tym jak jego 10-letni syn, Jonah, podstępem skłania go do występu w radiu i opowiedzenia o marzeniu znalezienia drugiej żony. Annie jest w Baltimore, Sam w Seattle, a historia śledzi losy dwójki, którym przeznaczone jest spotkanie i miłość.

Harriet Thorpe (Eleanor) i Kimberley Walsh (Annie) w Sleepless. Fot. Alastair Muir

Role wykreowane w filmie przez Meg Ryan i Toma Hanksa z wdziękiem odtwarzają Kimberley Walsh i Jay McGuiness, spotykając się ponownie na scenie po ubiegłorocznej adaptacji innego filmu z Hanksem u2013 Big. W rękach reżysera Morgana Younga i scenarzysty Michaela Burdette'a produkcja jest spójna i dynamiczna, choć część komediowa czasem ginie w ogromnej przestrzeni Troubadour Wembley Park Theatre. Pomimo tych nierówności, spektakl ma wiele momentów, w których błyszczy. Harriet Thorpe jako matka Annie rozświetla swoje nieliczne sceny ciętym dowcipem, a Cory English jest idealny jako roztrzepany, ale życzliwy przyjaciel Sama, Rob. Silne kreacje stworzyli także Daniel Casey jako neurotyczny narzeczony Annie, Walter, Tania Mathurin jako jej najlepsza przyjaciółka Becky, Charlie Bull jako Victoria oraz Dominique Planter jako jedna z bardziej zaborczych wielbicielek. Role Jonaha gra rotacyjnie czterech chłopców u2013 wieczorem, gdy byłem w teatrze, Jobe Hart zaimponował mi zarówno aktorsko, jak i wokalnie.

Cory English, Tania Mathurin, Kimberley Walsh, Jay McGuiness, Harriet Thorpe i Daniel Casey w Sleepless. Fot. Alastair Muir.

Choreografia jest stonowana u2013 twórcy opisują dzieło raczej jako u201esztukę z muzykąu201d u2013 ale wpadająca w ucho partytura Roberta Scotta z tekstami Brendana Culla ma kilka mocnych punktów. Od potężnego finału pierwszego aktu w wykonaniu Annie (u201eThings I Didnu2019t Dou201d) i urokliwego duetu u201eAre You Looking Up?u201d, po energetyczny numer Roba i Jonaha u201eNow or Neveru201d. Niektóre melodie są niezwykle chwytliwe, w tym radosne u201eItu2019s Out Of My Handsu201d, które do teraz brzęczy mi w głowie.

Pomysłowa i wszechstronna scenografia Morgana Large'a wykorzystuje miejskie panoramy i rysunki inspirowane zawodem Sama, który jest architektem. Scena jest w niemal ciągłym ruchu, co dzięki projekcjom wideo Iana Williama Gallowaya i oświetleniu Kena Billingtona nie rozprasza uwagi. W swoich najlepszych momentach Sleepless: A Musical Romance jest uroczy i może nawet wycisnąć łzę z oka u2013 i to nie tylko dlatego, że to pierwszy raz od marca, kiedy możemy cieszyć się występami i orkiestrą na żywo wewnątrz teatru.

Jack Reynolds (Jonah) i Jay McGuiness (Sam) w Sleepless. Fot. Alastair Muir

Wybierając się na spektakl, nie trzeba obawiać się koronawirusa. Każdemu przy wejściu mierzona jest temperatura, a obsługa i widzowie przebywają w maseczkach. Szybko zapomniałem o zakrytej twarzy, a jako alternatywę dostępne są przezroczyste przyłbice. Widzowie siedzą w swoich grupach w odstępie co najmniej metra, zazwyczaj większym, a strzałki i personel dbają o ruch jednostronny u2013 wszędzie dostępne są też żele do dezynfekcji. Bary są otwarte, a przestronne wnętrza teatru pozwalają na zachowanie dystansu przed spektaklem i w trakcie przerwy. Dzięki skali Troubadour Wembley Park Theatre, widownia przygotowana na 2000 osób mieści tylko 400 widzów na każdym przedstawieniu. Może nie jest to sytuacja idealna, ale na ten moment to najlepszy i najbezpieczniejszy sposób na obcowanie z teatrem na żywo.

Spektakl grany do 27 września 2020

KUP BILETY NA SLEEPLESS