RECENSIE: Stories, National Theatre ✭✭✭✭✭

Matthew Lunn recenseert Nina Raine's Stories, nu te zien in het Dorfman Theatre van het National Theatre.

Foto: Sarah M Lee Stories

National Theatre (Dorfman)

17 oktober 2018

5 sterren

Boek Nu

Het vertellen van verhalen neemt een bijzondere plek in de menselijke geschiedenis in. Onze orale traditie is niet alleen veel ouder dan het geschreven woord, maar put ook kracht uit het geheugen, de moeder van de muzen. In dat opzicht is het een deugd van de wijze mentor om verhalen te vertellen aan de jongen en nieuwsgierigen, om hen de middelen te geven het onbekende te begrijpen. Verhalen bieden kennis en troost, maar zijn, net als onze herinneringen, niet inherent waarheidsgetrouw; onverstandig gebruikt kunnen ze leiden tot zelfbedrog.

Nina Raine’s Stories is empathisch, gevat en diep ontroerend. Het onderzoekt de narratieven die we voor onszelf en voor anderen creëren, en de impact hiervan op onze relaties. Het stuk draait om de worstelingen van Anna (Claudie Blakley), eind dertig en onlangs gescheiden van haar partner (Sam Troughton), die via een spermadonor een kind probeert te verwekken. Ze benadert verschillende mannen in haar leven (allemaal vertolkt door Troughton), waarbij haar voorstellen evolueren naarmate haar overtuigingen veranderen. Elk onderling verbonden verhaal legt iets rijks en wonderbaarlijks bloot over de menselijke conditie.

Foto: Sarah M Lee

Het gebeurt zelden dat zo’n indrukwekkend toneelstuk – zowel prachtig geschreven als fijnzinnig opgebouwd – ook zo plezierig is om naar te kijken. Blakley is absoluut voortreffelijk; ze brengt niet alleen een enorme warmte en humor naar de rol van Anna, maar ook een onfeilbare waardigheid die haar verhaal volkomen meeslepend maakt. Ze wordt bijgestaan door een uitzonderlijke ondersteunende cast, waarbij de complexiteit van haar onderneming en haar kinderwens prachtig worden weerspiegeld in haar relaties met de mensen die het dichtst bij haar staan.

Foto: Sarah M Lee

De cast, met uitzondering van Anna en de kindactrice die de dochter van haar vriendin Julie (Thusitha Jayasundera) speelt, vertolkt meerdere rollen die vaak als elkaars tegenpool fungeren. Stephen Boxer speelt Anna’s excentrieke en enigszins onbetrouwbare vader, in schril contrast met zijn rol als Paul, Julie’s echtgenoot. Diens laconieke opmerking dat elk verhaal past binnen een van de zeven archetypen draagt een zwaar gewicht, maar door zijn saaie voordracht wordt hij telkens onderbroken voordat hij zijn punt kan maken. Margot Leicester speelt twee moederfiguren in Anna’s leven. Allereerst haar eigen moeder, wier vriendelijkheid en naïviteit leiden tot een fascinerende weergave van de moeder/dochter-band, en Natasha, de oudere vluchtelinge met wie Anna ooit een huis deelde en die sterft vol spijt dat ze nooit een kind heeft gekregen. Brian Vernel speelt tweemaal een jongeman die wijs is voor zijn leeftijd, wat bijzonder aangrijpend is in de rol van het kind van een spermadonor wiens woede groeide met de jaren. Jayasundera speelt niet alleen de sereen beledigende vriendin, maar ook een vijandige kennis die ons eraan herinnert dat we niet de helden zijn in de verhalen van anderen.

Foto: Sarah M Lee

Dit dwingt ons op zeer effectieve wijze af te vragen hoe onze relaties, ons empathisch vermogen en onze persoonlijke groei worden beïnvloed door onze ervaringen. De dynamiek tussen Blakley en Troughton in zijn vele gedaanten is in dit opzicht briljant geobserveerd. Opvallend zijn de afzonderlijke momenten waarop potentiële vaders vergelijkbare paniekreacties vertonen op het donatieproces, maar met treffende verschillen in Anna's emotionele reactie en het samenspel tussen eerlijkheid en zelfbedrog. Troughton is op zijn eigen manier even indrukwekkend als Blakley; hij laat een prachtig scala aan accenten horen en geeft elk personage een uniek gedrag en fysionomie mee.

Stories is bedachtzaam, aangrijpend en buitengewoon vermakelijk. Door in te zoomen op de zoektocht van één vrouw naar een spermadonor, verkent het de verhalen die ons gedrag sturen en onze relaties definiëren. Meer vertellen zou de ervaring verpesten – ik hoop dan ook dat u de kans krijgt om dit zelf te gaan zien.

BOEK NU TICKETS VOOR STORIES