Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

  • Sinds 1999

    Betrouwbaar nieuws & recensies

  • 26

    jaar

    het beste van het Britse theater

  • Officiële tickets

  • Kies je zitplaatsen

NIEUWS

RECENSIE: Sunny Afternoon, Harold Pinter Theatre ✭✭✭✭

Gepubliceerd op

Door

Daniel Coleman Cooke

Share

Tom Whitelock, Danny Horn, Damien Walsh en Oliver Hoare in Sunny Afternoon. Foto: Kevin Cummins Sunny Afternoon

Harold Pinter Theatre

20 oktober

4 Sterren

Boek Tickets Nadat de show bij de Olivier Awards alles heeft weggeveegd wat er te winnen viel, is het geen wonder dat Sunny Afternoon nog steeds op de planken staat ter ere van haar eerste verjaardag.

Het verhaal over de opkomst, ondergang en wederopstanding van The Kinks is sinds de opening een publieksfavoriet, maar nu de oorspronkelijke cast is vertrokken, is het dan nog een bezoek waard? Het antwoord is een volmondig ja; de nieuwe aanwas bruist van de energie en bouwt voort op de anarchistische geest van de originele productie.

De verhaallijn is strikt biografisch, maar interessanter dan de meeste vergelijkbare biopics. Dramatiek was The Kinks zeker niet vreemd; niet alleen was er de ultieme rivaliteit tussen de broers, maar ze hadden ook de 'eer' om als eerste Britse band Amerika te worden uitgezet.

Hoewel het verhaal niet enorm diepgravend is, zijn er enkele emotionele momenten, vooral naar het einde toe wanneer de boel voor frontman Ray Davies echt begint te ontrafelen. Ook is er een aardige politieke subtekst, wanneer hun conservatieve managers onder ogen moeten zien dat tieneridolen als The Kinks de nieuwe aristocratie aan het worden zijn.

Het stuk doet hard zijn best om de tijdsgeest neer te zetten met verwijzingen naar andere tijdgenoten, hoewel sommige grappen soms wat té wetend zijn (in de categorie: 'er is een klein bandje genaamd The Who, daar zul je wel nooit van gehoord hebben'). Het script is op zijn best op de momenten vol spanning; het turbulente einde van de eerste helft is meeslepend en past bij de intensiteit van de hoogwaardige rock-'n-roll op het podium.

Over de muziek gesproken: dat is duidelijk het sterkste onderdeel van de productie, wat geen verrassing is met zo'n briljant oeuvre om uit te putten. De muziek werd vaak 'gelaagd' opgebouwd, beginnend met een simpele riff waaraan steeds meer elementen werden toegevoegd op een geïmproviseerde manier, tot het een euforisch hoogtepunt bereikte. Het was een briljante vondst die de eenvoudige genialiteit toonde van ijzersterke nummers als Sunny Afternoon en You Really Got Me.

Het was echter niet alleen gitaargeweld; er waren ook zachtere en subtielere nummers. Een a capella-versie van Days bevatte prachtige harmonieën, net als Too Much On My Mind, een ontroerend duet tussen Ray en zijn vrouw Rasa. Dit alles werd ondersteund door een uitstekende liveband en een fabelachtige muzikale prestatie van de cast op het toneel.

Danny Horn als Ray Davies. Foto: Kevin Cummins

Aanvankelijk wist ik het niet zo net met Danny Horn als Ray; hij is minder een natuurlijke showman dan de voor een Olivier bekroonde John Dagleish, die hij verving. Zijn zangstem en maniertjes lijken Davies echter veel effectiever te vangen, en hij maakte de meer breekbare nummers zich volledig eigen.

Oliver Hoare is elektrisch als de cross-dressende, sensatiebeluste Dave Davies, wat een van de leukste (maar vast ook vermoeiendste) rollen moet zijn om te spelen in West End. Ook Damien Walsh verdient lof voor zijn vertolking van Mick Avory, waarbij hij de show steelt met een opmerkelijke en schijnbaar eindeloze drumsolo.

Megan Leigh Mason, in haar West End-debuut, was een meeslepende Rasa, die geloofwaardig transformeerde van naïeve fan tot een moeder die de wereld heeft gezien. Charlie Tighe en Gabriel Vick waren ook heerlijk pompeus als de onhandige en toch onverklaarbaar rijke co-managers van de band.

Een terugkerend minpunt tijdens de eerste helft was de geluidsmix, waarbij de zware gitaren de meeste songteksten overstemden. Na de pauze leek dit opgelost, maar het was ook al een probleem tijdens de oorspronkelijke reeks — het is echt zonde als dit afbreuk doet aan de sterke vocale prestaties. De kostuums van Miriam Beuther vangen het tijdperk briljant; vol neonkleuren, wijd uitlopende pijpen en een paar zeer strakke maatpakken.

The Kinks-frontman Ray Davies voegde zich bij vele bekende gezichten in het Harold Pinter Theatre om de eerste verjaardag van zijn mederecreatie te vieren. Afgaande op deze voorstelling zal de show nog wel geruime tijd te zien zijn. BOEK TICKETS VOOR SUNNY AFTERNOON IN HET HAROLD PINTER THEATRE

Deel dit artikel:

Deel dit artikel:

Ontvang het allerbeste van het Britse theater direct in je inbox

Wees er als eerste bij voor de beste tickets, exclusieve aanbiedingen en het laatste nieuws uit West End.

U kunt zich op elk gewenst moment afmelden. Privacybeleid

VOLG ONS