RECENSIE: Superhero, Southwark Playhouse ✭✭✭✭✭

Michael Rouse in Superhero. Foto: Alex Brenner Superhero Southwark Playhouse 30 juni 2017

5 Sterren

Boek Nu Stephen Sondheim vertelt graag – heel bescheiden – dat hij nooit een solo-musical zou aandurven, omdat de vorm simpelweg 'te lastig' is om te laten slagen. En je begrijpt zijn punt. Het is een enorme uitdaging om enige vorm van drama te creëren, laat staan vast te houden, wanneer alles moet voortkomen uit slechts één stem, één perspectief. Toch hebben we de laatste tijd een reeks inventieve solostukken gezien – ‘Tonight With Donny Stixx’ en ‘This Is Not Culturally Significant’ schieten te binnen – die slim de theatrale problemen oplossen van het bevolken van een podium met slechts één acteur. Het was waarschijnlijk een kwestie van tijd voordat iemand op het idee kwam om zo'n stuk van een muzikale omlijsting te voorzien. En jawel hoor – hier in Newington Causeway is precies zoiets verschenen. Officieel is het script van Michael Conley, de muziek van Joseph Finlay en de liedteksten van Richy Hughes: in de praktijk werken zij drieën zo nauw en onderling verbonden samen dat hun vakgebieden voortdurend in elkaar overvloeien. En onder de deskundige leiding van regisseur Adam Lenson (geassisteerd door Grace Taylor), ontwerper Georgia de Grey, met licht van Sam Waddington en geluid van Andy Hinton, hebben zij in 90 ononderbroken minuten de wellicht beste oplossing gecreëerd voor het onoplosbare probleem van de solo-musical. Je zou bijna gekscherend voorstellen dat ze een masterclass geven aan Steve… om hem te laten zien hoe het moet.

Michael Rouse in Superhero. Foto: Alex Brenner

Waar komt deze verbazingwekkende ontdekking vandaan? Nou, een paar jaar geleden wonnen Finlay en Hughes de Stiles and Drew New Song Competition met een van de weinige nummers die ze destijds voor de show hadden geschreven: ‘Don’t Look Down’. Het verhaal over een gescheiden vader die de Big Ben beklimt verkleed als een Marvel-superheld, om te protesteren tegen de ongelijkheid in de wet voor vaders die gescheiden zijn van hun kinderen, raakte een gevoelige snaar bij het publiek. Het winnen van die prijs spoorde hen aan tot actie en nu, tweeënhalf jaar later – met de nodige try-outs en workshops achter de rug, plus de waardevolle toevoeging van Conley (‘The Sorrows of Satan’) aan het team – kan de wereld eindelijk het resultaat zien.

Ik ga niets verklappen over de plot, want het is zo verrukkelijk vindingrijk en ik wil u de pret niet ontnemen om zelf te ontdekken hoe sluw en geraffineerd ze gebeurtenissen, tijd en plaats manipuleren tijdens de ontplooiing van het verhaal. Het volstaat om te zeggen dat Lensons briljante regie van dit duivels ingewikkelde web, ondersteund door de bijna perfecte timing van Waddingtons ongeveer 300 licht-cues, een wonder van podiumkunst is en de kroon op de jaren vakmanschap van het gehele team.

Michael Rouse in Superhero. Foto: Alex Brenner

De volledige verantwoordelijkheid voor dit verhaal rust op de schouders van de superheld van het uur: Colin Bradley. Een tamme en saaie figuur, een soort grauwe Lawrence uit ‘Abigail’s Party’, in veel opzichten een onantrekkelijk personage: slim genoeg zijn deze negatieve eigenschappen in zijn persoonlijkheid verweven om voor het nodige conflict te zorgen. Gespeeld met vlijmscherpe precisie en een perfecte timing door Michael Rouse, maakt hij een gigantische ontwikkeling door. Rouse moet aan alle eisen van het script voldoen, of het nu gaat om serieus dramatisch acteerwerk of uitbundige show-tunes. Zonder het podium te verlaten trekt hij diverse kostuums aan en uit, verplaatst hij meubels als een volleerde toneelknecht en geeft hij gestalte aan talloze andere personages. (Als iemand nog een betaalbare tourvoorstelling zoekt: dit is 'm!) Hij heeft eerder een acteurs- dan een zangersstem en zijn dansen is wellicht wat alledaags, maar dat versterkt juist de impact van de momenten waarop hij met geïnspireerde passie over het toneel vliegt. Zijn vertolking zit vol verrassingen, niet in de laatste plaats door zijn briljante transformatie van rekwisieten binnen een ogenschijnlijk quasi-naturalistisch decor.

Cruciaal is de onberispelijke structuur van Conley’s script – en de helderheid waarmee het team dit vertolkt – het grootste genot van deze voorstelling. Er zit een epische gelaagdheid in dit verhaal en het krijgt alle waardigheid die het theater kan bieden. Aristoteles zou trots zijn. De volle, ritmisch stuwende en melodieus aantrekkelijke muziek wordt dapper vertolkt door muzikaal leider Joe Bunker (toetsen), Molly Lopresti (percussie… wacht maar tot u de briljante arrangementen hoort) en de bas van Stephen Street. De partituur van Finlay omvat een palet aan stijlen, allemaal wijs gekozen en met subtiele verfijning gepresenteerd. Hoewel de omschrijving van zo'n 'gemiddeld' personage als onze 'held' soms wat voorspelbaar aanvoelt, is dat ongetwijfeld een bewuste keuze, en Finlay beheerst de verschillende eisen van arioso en klassieke musicalnummers met overtuiging.

Meneer Sondheim, ik denk dat u dit geweldig zult vinden. Oh, en volgens mij zoeken ze ook nog een uitgever.

Tot 22 juli 2017

BOEK TICKETS VOOR SUPERHERO