RECENSIE: The Chronicle of Atom and Luna, Mercury Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert The Chronicle of Atom and Luna in het Mercury Theatre Colchester.

Foto: Luke Witcomb The Chronicle of Atom and Luna.

Mercury Theatre, Colchester.

19 november 2022

4 Sterren

Mercury Theatre Website

Diep in het bos wonen de elfjarige tweeling Atom (Farrell Cox) en Luna (Becca Bindang) in een glazen paleis. Ze staan onder het toeziend oog van de allesziende glazen bol, een soort sprookjesachtige Big Brother, en leven volgens de de knellende regels van hun onverbiddelijke moeder. Wanneer zij vertrekt en de broer en zus aan hun lot overlaat, drijven honger en nieuwsgierigheid hen eerst in de armen van de vreemde, kinderlijke Iffley Sney (Alex Scott Fairley), om hen vervolgens mee te nemen op een gewaagde reis naar het diepst van het verboden bos om hulp te zoeken bij Old Mother Redbeard (Fran Burgoyne). Het eerste wat opvalt is het prachtige decor van Bek Palmer, dat zich van ons afbuigt en omhoog rijst als een schitterend boslandschap. Het verwelkomt het publiek in een ruimte vol avontuur, vertolkt door een cast die de kunst van het verhalen vertellen perfect beheerst.

Foto: Luke Witcomb

Cox en Bindang weten als de tweeling de jonge toeschouwers al snel te boeien met hun urgente verhaal. De onderlinge rivaliteit tussen broer en zus wordt sterk neergezet (al had het misschien nog net een tikkeltje scherper gemogen) en het script van Murray Lachlan Young vindt de perfecte balans tussen verwondering en dreiging. Alex Scott Fairley is een genot als Iffley Sney, en Old Mother Redbeard wordt prachtig vertolkt door Burgoyne; moederlijk en mystiek vult zij met haar zachte stem de zaal met magie. De tweeling moet twee helften van een eikel samenbrengen om het bos (en de wereld) te genezen; de ecologische boodschap is helder zonder belerend te worden.

Het script is prachtig poëtisch met een duidelijke 'quest'-verhaallijn, maar is wel wat aan de lange kant. Toch bleven de jonge bezoekers bewonderenswaardig geboeid. De regie is bij vlagen wat statisch doordat personages vaak recht naar voren staren terwijl ze gebeurtenissen beschrijven; het stuk komt pas echt tot leven wanneer de kinderen niet stil kunnen zitten. De boodschap van het stuk is echter belangrijk en kristalhelder: we moeten naar de natuur gaan luisteren en snel handelen. Een van de absolute hoogtepunten is het poppenspel, waarbij vooral de haas en de wolf zowel charmant als heerlijk ontregelend zijn.