ELEŞTİRİ: The Chronicle of Atom and Luna, Mercury Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies, Mercury Theatre Colchester'da sahnelenen The Chronicle of Atom and Luna'yı inceliyor.

Fotoğraf: Luke Witcomb The Chronicle of Atom and Luna.

Mercury Theatre, Colchester.

19 Kasım 2022

4 Yıldız

Mercury Theatre Web Sitesi

Ormanın derinliklerinde, on bir yaşındaki ikizler Atom (Farrell Cox) ve Luna (Becca Bindang), her şeyi gören cam bir kürenin – bir tür masalsı Büyük Birader'in – gözetimi altında, camdan bir sarayda yaşıyor ve katı yürekli annelerinin koyduğu baskıcı kurallara boyun eğiyorlar. Anneleri onları kendi başlarının çaresine bakmaları için terk ettiğinde, açlık ve merak onları önce çocuksu bir tuhaflığa sahip Iffley Sney'in (Alex Scott Fairley) kollarına, ardından da Yaşlı Kızıl sakallı Ana'dan (Fran Burgoyne) yardım istemek üzere yasak ormanın derinliklerine doğru cesur bir yolculuğa sürüklüyor. Gözünüze çarpan ilk şey, Bek Palmer’ın bizden uzaklaşarak yükselen, kıvrımlı ve büyüleyici orman manzaralı dekor tasarımı oluyor. Bu dekor, seyirciyi macera dolu bir alana davet ederken, oyuncu kadrosu da hikaye anlatma sanatındaki ustalığını konuşturuyor.

Fotoğraf: Luke Witcomb

İkizleri canlandıran Cox ve Bindang, genç seyircilerle hızla bağ kuruyor ve hikayelerine sürükleyici bir tempo katıyorlar. Kardeşler arası rekabet çok iyi işlenmiş (belki biraz daha fazla olabilirdi) ve Murray Lachlan Young'ın kaleme aldığı senaryo, merak ile tehdit arasındaki dengeyi mükemmel bir şekilde kuruyor. Alex Scott Fairley, Iffley Sney rolünde tam bir neşe kaynağı; Fran Burgoyne ise mekana huzur ve gizem katan yumuşak sesiyle Yaşlı Kızıl sakallı Ana'yı muazzam yorumluyor. İkizlerin ormanı (ve dünyayı) iyileştirmek için bir meşe palamudunun iki yarısını bir araya getirmeleri gerekiyor; oyunun çevreci mesajı son derece net ancak asla ders verir nitelikte değil.

Şiirsel bir dille yazılmış ve belirgin bir arayış hikayesine sahip olan metin biraz uzun gelse de, salondaki çocukların oyun boyunca pürdikkat kesildiğini itiraf etmeliyim. Reji zaman zaman statikleşiyor ve karakterler olayları doğrudan seyirciye bakarak anlatmaya başlıyor; oysa çocuklar yerinde duramadığında oyun çok daha canlı bir enerjiye bürünüyor. Yine de oyunun mesajı önemli ve açık: Doğayı dinlemeye ve hızla harekete geçmeye ihtiyacımız var. Gösterinin asıl yıldızlarından biri de kuklalar; özellikle tavşan ve kurt tasvirleri, hem sevimli hem de tam kararında ürpertici olmayı başarıyor.