RECENSIE: The Wedding Singer, Troubadour Theatre, Wembley Park ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Kevin Clifton in  The Wedding Singer, nu te zien in het Troubadour Theatre in Wembley Park

Kevin Clifton en Rhiannon Chesterman. Foto: The Other Richard

The Wedding Singer Troubadour Theatre, Wembley Park,

4 februari 2020

4 sterren

Boek Tickets

Als subgenre van de romcom is het 'Wedding Misfit'-verhaal een goedgevuld terrein.  De hoofdpersoon is iemand die een cruciale, voorspelbare en meestal succesvolle rol speelt in het helpen van anderen naar het huwelijksgeluk; maar cruciaal is dat ze er een potje van maken als hun eigen emotionele geluk op het spel staat. Ze moeten hun visie herzien, hun relaties evalueren en opnieuw vormgeven, en hun leven weer op de rails krijgen om hun eigen 'getrouwde perfectie' te bereiken.  Simpel.  In muziektheater zijn de wortels hiervan – op zijn minst – terug te voeren naar het grensverleggende 'Hello, Dolly!' uit 1964, een show die schittert door een fenomenale partituur en een briljant script van niemand minder dan het genie Thornton Wilder.  Hoewel de vorm ongetwijfeld populair is, roept de enorme bekendheid ervan de vraag op: hoe creëer je een frisse en originele aanpak?  

Kevin Clifton in The Wedding Singer. Foto: The Other Richard

In dit geval lijkt de winnende invalshoek te komen van de bedenkers, Adam Sandler en Tim Herlihy. Zij ontwikkelden een passie voor stand-up en actuele satire (de meest vluchtige aller kunsten) bij de Amerikaanse tv-hit 'Saturday Night Live', voordat ze alles omzetten in de populaire film uit de jaren 90 met dezelfde naam.  Herlihy bleef aan als scriptschrijver voor de musicalversie die tien jaar later verscheen, waarbij ze hun eigen liedjes uit de film gebruikten naast veel nieuw werk van componist Matthew Sklar en tekstschrijver/co-auteur Chad Beguelin.  Een groot deel van de aantrekkingskracht van deze show is het terugvinden van die oneerbiedige, bijna puberale SNL-humor in de gedachten en woorden van de personages.  Echter, net als bij de vluchtige parodieën die het fundament van dat soort werk vormen, laten de grappen hier – hoewel vaak erg grappig – weinig sporen na: ze verdwijnen even snel als ze verschijnen en vormen helaas niet altijd een stevige basis voor memorabel theater.  

Sandra Dickinson. Foto: The Other Richard

Dat is jammer, want ik heb met veel plezier naar deze show gekeken.  Toch is een bijeengeraapt zootje 'gags' geen vervanging voor karakterontwikkeling of een geloofwaardige plot.  De show moet het dus hebben van zijn vaudeville-achtige kwaliteiten.  Nou ja, ja en nee.  De auteurs geven ons niet alleen genoeg om om te lachen, ze willen ook dat we meeleven met hun personages en hun lot.  Om ons dichter bij hen te brengen, ligt de redding in emotionele ballads, waarvan er vele zijn, geserveerd als tegengif voor de doldrieste excessen van het verhaal.  

Kevin Clifton en Rhiannon Chesterman. Foto: The Other Richard

Om dit alles te laten samensmelten, gooit regisseur en choreograaf Nick Winston alles in de strijd: hij is een vindingrijke en efficiënte regisseur, en een briljant arrangeur van grote dansnummers die als variéténummers recht naar de zaal worden gespeeld.  De liedjes – bijna twee dozijn – zijn stuk voor stuk knappe pastiches of parodieën op jaren 80-hits. Bij de grotere ensemblenummers krijgen ze een passende 'vlakke' popvideo-uitstraling: Winston is op zijn best met dit ensemble en vult de scènes met verrassende en oogstrelende details.  Zijn 18-koppige cast geniet zichtbaar van deze momenten, waarbij vooral Erin Bell schittert als een van de hoogtepunten van de show.  

In de hoofdrollen is Kevin Clifton als de titelpersoon Robbie Hart een populair en beminnelijk gezicht, maar hij staat voortdurend in de schaduw van zijn tegenspeelster met haar loepzuivere stem en briljante komische talent: Rhiannan Chesterman in de twijfelrol van Julia Sullivan.  Voor haar is deze productie een triomf, omdat zij het meest 'in haar personage' kan blijven en het minst last heeft van de kolderieke grotesken die van zowat ieder ander worden gevraagd.  Aan de andere kant krijgt Jonny Fines als de bordkartonnen schurk Glen Gulia ook een volkomen coherent en betrouwbaar personage neer te zetten, wat hem een persoonlijk succes oplevert: de stap van hier naar pakweg Patrick Bateman in 'American Psycho' zou voor hem waarschijnlijk geen enkel probleem zijn. Hij heeft een van de beste fysieken op het podium en zet dit volop in om ons zijn – tijdelijk – hypnotiserende aantrekkingskracht op Sullivan... en Hart te laten begrijpen.  

Andrew Carthy (George), Kevin Clifton (Robbie) en Ashley Emerson (Sammy). Foto: The Other Richard

Het is verfrissend om zulke duistere stromingen te ontdekken onder de glitter van de jaren 80-glamour; het is een van de grote pluspunten van deze productie.  Een groot applaus ook voor de vlammende rol van Sandra Dickinson als de radicale oma Rosie, die in topvorm is, evenals Tara Verloop die geweldig werk levert als beste vriendin Holly.  En er is nog zoveel meer: Winston heeft zijn ijzersterke cast geholpen om de best mogelijke versies van deze bonte verzameling types neer te zetten.  Met het veelzijdige decor en de prachtige kostuumontwerpen van Francis O'Connor, vernuftig uitgelicht door Ben Cracknell met talloze cues, en een band die de sprankelende nieuwe orkestraties van muzikaal leider George Dyer (onder supervisie van Sarah Travis) vol overgave speelt – versterkt door het volle geluidsontwerp van Ben Harrison – is dit een product van topkwaliteit voor iedereen die komende maand wat vertier zoekt.  

En waar gaat de reis naartoe na de korte speelperiode op deze nieuwe locatie?  Dat moeten we afwachten.  DLAP Entertainment kan hun productie overal mee naartoe nemen... overal waar huwelijksklokken luiden en harten sneller gaan kloppen. 

The Wedding Singer is tot 1 maart 2020 te zien in Troubadour Wembley.