RECENSIE: The Wild Party, The Other Palace ✭✭✭

Frances Ruffelle als Queenie met de cast van The Wild Party. The Wild Party

The Other Palace

20 februari 2017

3 sterren

Boek Tickets

Bij de verschijning in 1928 werd het verhalende gedicht 'The Wild Party' van Joseph Moncure March verboden vanwege het verhaal over een liederlijke soiree, georganiseerd door de vaudeville-artiest Queenie en haar gewelddadige minnaar Burrs. In 2000 maakte de musicalbewerking van Michael John LaChiusa zijn debuut op Broadway en nu beleeft het zijn première in (en viert de feestelijke opening van) het The Other Palace-theater, voorheen bekend als St James.

‘The Wild Party’ zindert van donkere brutaliteit en naderende corruptie. De verhaallijnen bevatten interessante debatten over vooroordelen, iets wat Michael John LaChiusa naar eigen zeggen ‘moest aankaarten en bevragen’. Een ijzersterke cast vertolkt een reeks manipulatieve en uiterst verwaande personages. Het stuk moet het niet hebben van een ingewikkeld plot, maar belicht de persoonlijkheden van de feestgangers die zich verzuipen in de alcohol tijdens de drooglegging van de jaren 20, en wier valse façades afbrokkelen naarmate het verhaal vordert. In het begin had het me niet direct te pakken; er gebeurt zoveel tegelijkertijd dat het, hoewel opwindend, behoorlijk intens wordt. Mijn hoofd tolde als de ochtend na een feestje bij Gatsby. Pas aan het einde van de eerste akte komt de boel echt op stoom en valt alles op zijn plek wanneer het ensemble het nummer ‘Gin’ vertolkt. Burrs staat in een badkuip vol sterke drank de leadzang te doen, omringd door benevelde feestvierders die hun geweten hebben afgelegd voor een liederlijk bacchanaal. Op dat moment verlangde ik zelf naar een veer in mijn haar, om een fles champagne veel te snel leeg te drinken en mijn rol te spelen in dit rauwe spektakel.

John Owen Jones als Burrs en Victoria Hamilton Barritt als Kate met de cast van The Wild Party

John Owen-Jones (bekend van zijn rollen als de heroïsche Jean Valjean en de enigmatische Phantom of the Opera) speelt een gekwelde Burrs, die door de promiscuïteit van Queenie tot geweld wordt gedreven. Zijn stem is vlekkeloos en zijn agressieve uitbarsting in ‘How Many Women in the World’ is fenomenaal. Frances Ruffelle, de originele Eponine uit ‘Les Misérables’, geeft Queenie een zekere kwetsbaarheid en gebrek aan elegantie, wat uitstekend werkt voor een personage op de rand van de afgrond.

Gloria Obianyo en Genesis Lynea gaan volledig op in het duo D’Armarno ‘Brothers’ onder de strakke regie van Drew McOnie. Ik vergat oprecht dat het twee vrouwen waren die de seksen omkeerden, wat het korte moment van een topless ‘broer’ uiterst aangrijpend maakte en de manier waarop de maatschappij bepaalde groepen mensen kan onderdrukken, benadrukte.

Victoria Hamilton-Barritt als Kate in The Wild Party.

Victoria Hamilton-Barritt vertolkt de rol van Kate met een indrukwekkende attitude en beschikt over een stem die gemaakt is voor rock en jazz. De door rook omgeven rock-vibe waar ik zo naar snakte nadat ik haar zag in ‘Murder Ballad’, is in topvorm en haar vertolking van ‘Black is a Moocher’ is om van te smullen. De bluesy stijl van Hamilton-Barritt sluit naadloos aan op zowel de muziek van LaChiusa als het arrangement van Theo Jamieson, en vloeit als warme boter in de jazz-pastiche.

Al met al is het creatieve team de ware ster van deze voorstelling, in het bijzonder regisseur en choreograaf Drew McOnie met zijn intense, dynamische enscenering en geraffineerde doch grillige choreografieën. McOnie heeft overduidelijk een unieke visie; het stuk is slim uitgedacht en geen enkel hoekje van het podium blijft onbenut. Overal is actie, een flirt of een benevelde kus in een rookwolk. Het lichtontwerp van Richard Howell is stijlvol klassiek en het arrangement van Theo Jamieson is sprankelend en vol spontaniteit.

Genesis Lynea en Gloria Obianyo als de D'armano Bros met Frances Ruffelle als Queenie in The Wild Party.

Hoewel het hoge tempo van ‘The Wild Party’ de vaart erin houdt en inzakkers voorkomt, wist ik soms niet goed waar ik mijn aandacht op moest richten. Ik heb vast iets gemist, want ik heb het gevoel dat ik er stapelverliefd op had moeten worden. Desondanks heb ik veel bewondering voor het orkest en de cast, die een aanstekelijke energie uitstralen. De naam ‘Drew McOnie’ staat in mijn geheugen gegrift als een krachtig regisseur en boeiend choreograaf, en ik kijk oprecht uit naar zijn toekomstige werk.

Michael John LaChiusa’s ‘The Wild Party’ is tot 1 april 2017 te zien in The Other Palace.

BOEK TICKETS VOOR THE WILD PARTY