RECENSIE: Unfamiliar Thuis, Online Streaming ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Victor Esses en Yorgos Petrou in Unfamiliar At Home, online te streamen tot en met 25 november.

Victor Esses en Yorgos Petrou Unfamiliar at Home. Streaming tot 25 november

4 Sterren

Kijk Online

2020 is een frustrerend en deprimerend jaar geweest voor live theater, maar het heeft ook geleid tot grote vindingrijkheid en verrassend nieuw werk dat een breder publiek bereikt. Een treffend voorbeeld hiervan is Unfamiliar at Home, geschreven en live uitgevoerd via Zoom door Victor Esses en Yorgos Petrou, gestreamd rechtstreeks vanuit hun eigen huis. Terwijl ze onlangs grote plannen hebben gemaakt, volgt dit stuk hun discussies en de ontwikkeling van deze voorstelling (oorspronkelijk getiteld Unfamiliar, met enkele opvoeringen vorig jaar), en hun besluit om een kind te krijgen. Doordat het vanuit hun eigen woning wordt uitgezonden, geven de huiselijke details het stuk een oprechte breekbaarheid; hun openheid over grote levenskwesties vloeit naadloos over in de alledaagse details van hun leven en relatie.

De camera's tonen ons de vloer van de zithoek, de woonkamer, de keuken en beelden van een telefooncamera, waarbij de focus steeds verspringt. Beginnend met "Weet je nog toen", ontdekken we hoe onbetrouwbaar het geheugen kan zijn terwijl ze vertellen hoe ze elkaar hebben ontmoet en wat de mijlpalen in hun relatie waren. De ruimte op de vloer biedt plek voor zowel nabijheid als afstand terwijl ze zich door uitdagingen heen werken, begeleid door opnames van vrienden die al ouders zijn. Interessant is dat naarmate het stuk vordert, zowel interne homofobie als de homofobie van bepaalde draagmoederbureaus en draagmoeders aan het licht komt. Deze politieke kwesties worden zeer persoonlijk terwijl we zien hoe Victor en Yorgos zich afvragen of ze er wel goed aan doen.

Er is hier weinig sprake van 'acteren', aangezien beide mannen volledig zichzelf zijn; de biechtstoel-achtige sfeer van hun huis maakt het levensecht, en hun openheid verdient alle lof. Net als in het eerdere werk van Esses, Where to Belong, wordt er met veel zachtheid gespeeld. Ik vroeg me af of er af en toe wat woede het kalme patroon van de show zou doorbreken — op een gegeven moment wikkelt Yorgos zich in microfoonkabels en het vloerkleed, een zeldzame glimp van de frustratie die ze voelen en de manier waarop we onze emoties soms in een andere kamer verwerken om onze partner te sparen. Het stuk blijft grotendeels op één niveau en er zijn geen abrupte overgangen tussen de scènes. Die zachtheid is echter juist de kracht, omdat het stuk gaat over liefde en familie. Het slot, waarin ze ons bijna rechtstreeks toespreken, is prachtig in zijn eerlijkheid en praat ons helemaal bij over waar ze nu staan in hun draagmoederschapstraject. Voor wat het waard is: ik denk dat ze geweldige ouders zullen zijn.