RECENSIE: Well-Strung, Live At Zedel ✭✭✭✭

Jennifer Christie recenseert het strijkkwartet Well-Strung in Crazy Coqs, Live at Zedel, Londen.

Well-Strung

Crazy Coqs, Live at Zedel

7 oktober 2018

4 Sterren

Well-Strung Website Well-Strung is een strijkkwartet met een moderne twist; ze spelen klassieke stukken van onder meer Bach en Mozart, terwijl ze zingen in opzwepende harmonieën van pophits. Het kwartet is voor slechts twee avonden in Londen te bewonderen in cabaretlocatie The Crazy Coqs. Al in 1981 deed het fenomeen Hooked on Classics de puristen sidderen van verontwaardiging over de 'bevuiling' van de klassieke kunstmuziek. Tegelijkertijd werden vele muziekliefhebbers buiten deze elitaire kring hierdoor juist enthousiast over het genre. Mocht je het destijds gemist hebben: het waren populaire klassiekers op een discobeat. Well-Strung brengt dit concept naar een compleet nieuw niveau. Om even de term uit Glee te lenen: dit traditioneel samengestelde kwartet van eerste en tweede viool, altviool en cello heeft het klassieke repertoire gemixt ('mashed up') met popnummers, wat resulteert in een programma vol vindingrijke wendingen. De kers op de taart is dat ze niet alleen allemaal prachtige solo's zingen, maar ook schitterende, loepzuivere a-capellaharmonieën ten gehore brengen. Liefhebbers van de oude stempel zouden het ongetwijfeld de term 'fusion' geven. Muzikaal gezien zijn de beste voorbeelden van deze kunstgreep de versmelting van Copelands Rodeo met een popsong van Taylor Swift, en de mix van Vivaldi’s Winter met Paparazzi van Lady Gaga. Het zou interessant zijn geweest om de gedachte achter de muzikale keuzes te kennen. Waren ze puur muzikaal gekozen of had het een thematische achtergrond? Op de eerste viool en vaak als leadzanger horen we Edmund Bagnell, wiens openingsvocalen in 'Be My Baby' verrukkelijk waren. Bagnell zong ook een spookachtig mooi openingsgedeelte van Cohens Hallelujah, begeleid door Daniel Shevlin op solocello. Chris Marchant (tweede viool) bewees zijn veelzijdigheid door te wisselen naar een akoestische gitaar en de leiding te nemen in een nummer van Ed Sheeran, dat prachtig was verweven met Jesu, Joy of Man’s Desiring. De toevoeging van de Bach-melodie op altviool door Trevor Wadleigh was een geniale vondst. De arrangementen zijn zo gelaagd dat de momenten van a-capellazang een verademing zijn door hun pure eenvoud. Voor contrast zorgde ook de onverwachte maar welkome gastoptreden van sopraan Lisa Pullman, wier loepzuivere stem een extra dimensie gaf aan Moon River.

In een strijkkwartet kunnen spelen terwijl je alle bladmuziek uit je hoofd kent is al een opmerkelijke prestatie, maar tegelijkertijd spelen en zingen is onvoorstelbaar moeilijk. De technische vaardigheid is simpelweg verbluffend, maar de complexiteit van het materiaal eist soms zijn tol; er waren kleine haperingen in de toonvastheid bij zowel de instrumentale als de vocale onderdelen. Deze kleine missers deden echter weinig af aan de amusementswaarde van de voorstelling, en de momenten van schoonheid en passie zorgden voor meer dan voldoende compensatie.

Bovenal neemt de energie van het liveoptreden het publiek mee in een storm van gejuich en applaus, wat vraagt om een denderende toegift en een bruisend einde van de avond.

Well-Strung treedt vanavond (8 oktober) nog één keer op bij Live at Zedel.

LEES MEER OVER WELL-STRUNG