RECENSIE: Wine, Tristan Bates Theatre ✭✭✭

Wine - Tristan Bates Theatre. Foto: Valentino Blas Wine Tristan Bates Theatre

13 januari 2018

3 Sterren

Ik had het geluk de voorlaatste voorstelling bij te wonen van dit veelbelovende nieuwe toneelstuk van Jack West, die tevens instaat voor de regie van de gevatte en grappige Joshua Glenister en Harriet Clarke in een eenvoudige maar charmante reünie van twee ex-geliefden die elkaar veel te vertellen hebben.  Producenten Rob Hadden en Callum Hill hebben dit boeiende nieuwe stuk naar de planken gebracht via Rob's gezelschap, LAGO Productions.  Vrijwel de gehele cast en het creatieve team zijn alumni van LIPA en ze maken een uitstekende indruk.

De openingsscène, zonder tekst maar vol sprekende handelingen, was een briljante komische beurt van Glenister, die enorm veel over zijn personage onthulde zonder bijna een woord te zeggen.  Clarke kreeg helaas nooit helemaal diezelfde controle over het podium, waardoor de balans van het stuk voortdurend in zijn voordeel leek door te slaan.  Maar dat mocht de pret niet drukken.  Zodra zij verscheen, vlogen de vonken over: dit waren twee rap- of liever gezegd vlijmscherp-gebekte zielen, die er zichtbaar plezier in hadden om elkaar af te troeven.  De dialogen waren flitsend en adrem, wat suggereert dat West een mooie toekomst als comedyschrijver tegemoet gaat.  In dat geval zou het interessant zijn om te zien wat hij kan met een iets breder palet: je zat bijna te wachten op de opkomst van andere personages, zeker omdat de gelijkenissen met de fijnzinnige komedies van Noel Coward bijna te talrijk waren om te negeren.

Hoewel er geen andere personages fysiek verschenen, doken er wel andere stemmingen op.  Het verhaal verschoof vliegensvlug naar een verhandeling over een ontbrekend element in hun relatie; een cruciaal derde personage kwam indirect naar voren, waarna het stuk zich plots op 'Who's Afraid of Virginia Woolf'-terrein bevond.  De sfeer werd grimmiger.  Het decor leek bij vlagen gevaar te lopen om 'verslonden' te worden door het zware acteerwerk.  Dit zorgde voor een diepgaande koerswijziging naar een serieus, volwassen drama – een verschuiving die niet altijd evengoed werd bijgebeend door de dialogen, die bij elke gelegenheid terug wilden schakelen naar een luchtigere toon.  Het is nog niet helemaal duidelijk waar Wests grootste kracht ligt, maar hij is een relatieve nieuwkomer in het vak en zal ongetwijfeld tijd nodig hebben om met verschillende stijlen te experimenteren.  Hoewel hij ongetwijfeld serieus genomen wil worden — en er zat veel in dit stuk dat daartoe uitnodigde — is de indruk die mij het meest bijblijft die van de eerdere komische scènes, waar zijn sympathieën het meest harmonieus verdeeld leken, vrij van melodrama en op hun meest menselijk.

Ik heb begrepen dat het stuk waarschijnlijk wordt uitgebreid voor een nieuwe reeks voorstellingen elders, en dat West zelf alweer aan nieuw materiaal werkt.  Houd zijn toekomstige creaties in de gaten.